intermediate turkish

Tira mi su!

2012-02-10T04:07:00.000-08:00

500 ml süt + 2 çorba kaşığı un + 1.5 çay bardağı şeker ... karıştır ve pişir / 1 kutu labne ekle / 1 bardak sıcak suya 2.5 kaşık nescafe ve şeker ekle / Keki ıslat / Kremayı içine ve üstüne dağıt / Soğduktan sonra, kakao ile süsle / Afiyetle!

Deneme bir ki

2011-12-27T10:41:00.000-08:00

Sonunda Culinary Institude'un kapısından içeri girmiş bulunuyorum. Hep isteyip bir türlü cesaret edemediğim yemek denemelerine ucundan kenarından bulaştım, çok mutluyum. 2 aylık programı alnının akıyla bitiren Berra ve arkadaşları, arada sırada toplanmaya ve kendilerinin hazırlayacağı özel menüyü enstitüde öğrenmeye niyet etmişler. Haftalar öncesinden duyduğum bu programa dahil olabileceğimi öğrenince, bu fırsatı kaçırmamaya karar verdim ve 2011'de yapılacak listemdeki yemek dersi maddesine tik atmayı son dakikada başardım.

19:00-22:00 saatleri arasında oldukça yoğun bir programla mantarlı pizza, balkabaklı ravioli, ıspanak ve ricottalı gnocchi ve son olarak cream brulee yapmayı öğrendik. Yemek yapmak ne eğlenceli şeymiş meğer, bir de hamur açmayı başarsam... Sonra da oturduk bir güzel tüm yaptıklarımızı yedik bitirdik. Şimdi pratik zamanı!

Cookie Day

2011-12-15T11:37:00.000-08:00

Kalori, kolestrol falan hakkında ne düşünmek ne konuşmak istiyorum. Ne zaman yengeme bir şey söyleyecek olsam, 'good for your bones' cevabını alıyorum:) Neyse ki çok yapıyor, pek az yiyorum görünüşte. Zaten yaparken yalayarak sıyırdığım kaşıklar ve kaseler yeter ya, neyse... Kurabiye gününe beni çağırdığında, okulda bir organizasyon var sanarak koştum yine evine. Saatlerce süren çalışmalarımız sonunda, yorgunluktan bayılmak üzere olduğumdan kurabiyeleri daha fazla çeşitlendirmemeye karar verdik. Tam pılımı pırtımı topluyordum ki, kurabiyeleri streçliyerek bana verdiğini farkettim. Meğer hepsi benim içinmiş, instagramdan en çok 'bu kurabiyeler kime?' sorusunu aldım. Tamam tamam kabul ediyorum bir kısmını bizzat ben yedim, bir kısmını dağıttım, diğerlerini dolaba attım. Bir daha ki sefere, pişirme işini bu kadar abartmasak iyi olacak gibi.

Enrico ile Diletta İstanbul'da

2011-12-11T16:03:00.000-08:00

Milano'dan Enrico geldi, Mehli ile bende bir bayram havası... Aradan 3 sene geçmiş, sanki dün berabermişiz gibi. Enrico'nun kız arkadaşı Diletta, doğum günü hediyesi olarak Enrico'ya İstanbul seyahati ayarlamış. Atlamış gelmişler Roma aktarmalı İstanbul'a 4 günlüğüne. Tatil sürpriz olunca, biz de son dakika da haberdar olduk ama mümkün olduğunca görüşmeye, yedirip içirmeye ve gezdirmeye çalıştık sınıf arkadaşımızı. Uzun zamandır yabancı misafir ağırlamamışım, resmen formdan düşmüşüm. Nereye gitsek ne göstersek derken, turumuzun yine yemek ağırlıklı oluverdi... Galata kule dibinde buluşup, dükkanda ağırladık önce. Enrico vejetaryen olduğunu söyleyince biraz tıkandık ama Kiva Han ile başlayan yemek turumuzu, ilk gün Saray tatlılarıyla noktaladık. İlk günden beraber hamam programına giriştik, Emirgan'da kahvaltıyı da eksik etmedik.

İki haftadır Sütiş'e gidiyor olmamız bir tesadüf değil elbet... Enrico ve Dilette'ya menü de ne var ne yok göstericez diye, yumurta çeşitlerinden pastırma ve sucuğa, bal-kaymaktan çeşit çeşit peynire ne varsa sipariş ettik. İtalya'nın kruvasan-kahve kahvaltısına karşı bizim zengin kahvaltımızı tanıtalım derken, o öğün net kilo aldım. Yemeğe fazla kaptırınca, hamama şahsen geç kaldım ve üzülerek ayrıldım gruptan. Enrico'ya Ali Usta'nın yerini tarif ettim ve akşam buluştuğumda Enrico'nun yeni kamerasına hayran kaldım. Enrico bir daha İstanbul'a geldiğinde balık tutmaya çıkmak için sözleşmelerine ise hiç şaşırmadım:)

Vejetaryan bir insanı 'Canım Ciğerim'e de götürdükten sonra, son bir tatlı zirvesi yapalım dedik. Baklava ve tulumba yemekten kendini şaşırmış çiftle önce J'adore'a, uzun bir bekleyişten sonra da İnci'ye gittik. Önünden her geçtiğimde kapalı gördüğüm için, açık olduğunu görünce direk içeri daldım. Mekandan, çalışanlara, profiterolden pastalarına her şey mi nostaljik olur bir mekanda? Bayıldım. Enrico ile Diletta da bayıldılar. Tatlı yedik, tatlı sonlandırdık geceyi, tatillerini. Pek yakında geri geleceklerinden ise adım gibi eminim.

Londra Günlüğü-5

2011-12-06T11:32:00.000-08:00

Koşuşturmaya da, Londra'ya da doyduk sanırım. Hala yapacak çok şey var ama galiba ben bittim. Son olarak insanların siparişlerini toplamaya, yeni bir yerler keşfetmek yerine, aklımızda kalan bir kaç yere uğramaya karar verdik bugün. Regents Park civarından Melo'nun mimari kitabını alıp, sokaklarda salına salına dolaştık, 1830'dan beri sadece ve sadece şemsiye satan bir dükkanın yanından geçtik.

British Museum'a da gittik ama pek bir şey anlamadık yorgunluktan. Günlerce gezsen bitmeyecek müzede, itiraf ediyorum daha çok insanları, daha dogrusu isanlarin sanatla olan ilişkisini hayranlıkla izledim.

Müze sonra bir şeyler atıştırıp, güzeller güzeli Covent Garden Market'a gittik. Kırmızı yılbaşı ağacı süslerine bayıldığımı ve aralık aynı boyunca kulağımda onlarla gezdiğimi eklersem, market alanını neden o kadar çok sevdiğim anlaşılabilir sanırım.

Günün ve seyahatin son durağı, London Transport Museum, Londra'nın ulaşım tarihine ayna tutan, çok renkli ve enteresan bir müze. Ulaşım araçları kadar, harita, tabela, logo gibi tüm ulaşım görsellerinin de görülebileceği kocaman ve kapsamlı bir sergi. Grafik tasarım alanında her zaman çok beğendiğim bu şehre veda etmeden önce, eski bilet ve poster koleksiyonları arasında gezindik. Geç olsun güç olmasın, umarım bizim de ulaşım hatlarımız günün birinde gelişir, belki torunlarımızın torunları trafik sorunu çözülmüs Istanbul'u görür.

Londra Günlüğü-4

2011-12-06T10:00:00.000-08:00

Günlerden çarşamba, kendi başına takılma günü...

Akşam The Lion King müzikali için buluşmak üzere sözleşip, Mehlilerle yollarımızı ayırdık bugün. Portobello civarına doyamadığımdan, fotoğraf çekmek üzere geri döndüm Notting Hill'e. Eskiyi ve eskicileri seviyorum, sanırım biraz antika bir insanım:) Spesifik olarak bir şeyler satan bütün dükkanlara, restoranlara da hayranım. İçlerine girip uzun saatler boyunca gezebilen, sıkılmayı aklının ucundan geçirmeyen bir insan olarak günün nasıl geçtiğini anlamadım. Renk, eşya ve duygu cümbüşüne hayran, gezdim durdum. Sokak müzisyenlerine hasta oldum, fotoğraf yetmedi, bol bol videolarını çektim.

Portobello sonrası, Camden Town'u da görelim dedik Görkem ile. Arada gruptan ayrılıp arkadaşları ile bu çevrede buluştuğundan, kendisini bilir kişi ilan ettim.

Şehrin en marjinal bölümlerinden biri olan bölgede beni esas şaşırtan insanların kostüm görünümlü günlük kıyafetleri ya da sahne makyajını andıran makyajları değil, dükkanlardan dışarı sızan Serdar Ortaç ve bilimum türkçe müzik ezgileri oldu... Pes dedik devam ettik, Horse Tunnel Market'i baya beğendik.

Son olarak, Camden'a gidip 'must see' bir dükkan söleyeyim. Cyberdog hem gözünüze hem de kulağınıza hitap ettiğinden fotoğraf kurtarmaz diyebilirim. Zaten içeride fotoğraf çekmek yasak, daha görmemiş olanlar için ancak bunu sunabiliyorum.

Akşam 19:30'da The Lyceum'da Lion King müzikalini izlemek üzere ekibin geri kalanı ile buluştuk. En arka sıradan bilet bulduğumuz şov gerçekten çok başarılıydı! 1 pounda aldığımız dürbünümüzle görmeyi başardığımız kostüm ve makyajlara bayıldım. Bir sürü müzikal arasından iyi bir seçim oldu, henüz görmeyenlere mutlaka tavsiye ederim. O zürafalar, geyik ve ormandaki tüm hayvanlar sahnede izlenmeli ve insanların hayvanlara başarılı dönüşümü görülmeli.

Londra Günlüğü-3

2011-12-06T09:00:00.000-08:00

Son günler yaklaşınca bir telaş bastı bizi. Londra kocaman bir şehir aynı İstanbul gibi. Görülecek bir sürü müze, ziyaret edilecek bir sürü enteresan mahalle, bir şey almasan bile girilip çıkılması gereken bir sürü tasarım dükkanı, içinden yürünmesi gereken parklar, yenmesi gereken yemekler gibi yapılacak çok ama çok şey var. Daha öncekini saymazsak ve bu seyahatin ilk ziyaretim olduğunu düşünürsek, etrafta 'ucundan görmeden dönmem' dedirtecek bir sürü şey var. Dolayısıyla son günlerimizi özetlemek için,'uykusuz ve dinlenmesiz, az metro ve çok yürüyüş! diyebilirim. Ne kadar öfleyip pöflesem de, işte ben bunu seviyorum sanırım:) İstanbul'a gidince dinlerim diye düşünüyorum. Tatil, insan kendini daha fazlasını alabilmek için zorladığında güzel.

Günlerden salı, hava çok ama çok soğuk ve kapalı...

Sürekli yağmasını beklediğim yağmur yağmayınca, bir hafta boyunca boşu boşuna yanımda şemsiye taşımanın dışında hiç bir şey rahatsız etmedi beni. Sıkı sıkı gidinip, bol bol yürünce de insan üşümüyor zaten. South Kensington'a metro ile geçip, yılbaşı vitrinlerine, insanların yaptığı birbirinden güzel süslemelere baka baka Knightsbridge'e geçtik salı sabahı.

Minimal ve şık kitapçılar, buz pateni sahası, Victoria ve Albert Müzesi yolumuzun üstündeydi.

Seyahatin başından beri 'sonbahar yaprakları istiyorum' diye arkadaşlarının başının etini yiyen bir insan olarak, Hyde Park fazlasıyla tatmin etti beni.

Nasıl bir güzellik anlatmak mümkün değil bence. Gidip görmek, o yaprakların üstünde hışır hışır yürümek lazım. Bisiklet kiralayıp mümkün olduğunca parkı görmeye çalıştık ama ne mümkün. Kendimi fotoğraf çekmekten alamadığımdan, Mehli, Görkem ve Sabiş helak oldu beni sürekli olarak beklemekten:) Sonuç olarak bayıldım Hyde Park'a. Anlattıkları kadar varmış... Londra'da yaşasam sürekli olarak uğrardım, aynı Milano'da yaşarken Giardini Pubblici'yi sürekli ziyaret ettiğim gibi.

Londra'ya kadar geldik, Buckingham Sarayı'nı görmeden olmaz diye, erkekleri fire verip, çekirdek kızlar kadrosu olarak oraya da yetiştik Hype Park sonrası. Pek bir beklentimiz yoktu ama 'No Guard Changing Ceremony Today' yazısını da gördük rahatladık.

Başka ne yaptık diye düşünüyorum ama işin içinden çıkamıyorum, seyahatten haftalar sonra. Fish& Chips yedik ama yerini tutturamadık sanırım, tam bir hayal kırıklığı... Londra'nın en eski telefon kulübesini de gördük, şimdi farkediyorum baya turiste bağladığımı:)

Hatırlamaya değer bir ayrıntı olarak, akşam Nazlı ve Sıla ile buluştuk. Sketch diye bir mekana gittik, içkilerimizin tadını çıkardık. Müzik güzel, mekan ondan güzel. Biz bar kısmında oturduk ama hoş bir restoran kısmı da mevcut. Her yere giderken yapılması gerektiği gibi rezervasyon şart. Tuvalet kısmı ise, 'must see!' listesinde:)

Londra Günlüğü-2

2011-12-06T08:03:00.000-08:00

Günlerden pazartesi, havalardan kapalı ve yağmurlu bir gün...

Hafta başı gelip, işi olanlar iş başı yapınca, kaldık yalnız başımıza. 2 günün sonunda turist moduna girdik ve nehir boyunca yürümeye karar verdik. Hay's Galleria'nın yanından geçip tüm turistler gibi Tower Bridge'i ziyaret ettik. 1894 yılında kullanıma açılan ve hareketli bir köprü olan Tower Bridge, köprü proje yarışması sonucunda karar verilen bir mimari tasarıma sahip. Üstünden arabayla ya da yürüyerek geçmenin mümkün olduğu köprü, şehrin önemli simgelerinden biri haline gelmiş, kendisini her yerde görmek mümkün...

Köprüyü önce yürüyerek, dönüşte de otobüsle geçtikten sonra, ikinci durağımız olarak Tate Modern'i seçtik. Dışardan bakınca inşaat halinde bir bina karşıladı bizi. Tuğla duvarlı binanın kendisini görünce, ufak bir hayal kırıklığı olmadı desem yalan olur. Meğer binanın esas yapılış nedeni 'enerji istasyonu' olarak kullanılmasıymış... '81 yılında istasyon kapanmış ve 2000'de de Tate Modern kurulmuş. Girişin ücretsiz olduğu alan(keşke bizde de İstanbul Modern ve diğer galeriler ücretsiz olsa diye düşünmemek elde değil...), modern ve çağdaş sanat eserlerinin görülebileceği, eserler kadar iç atmosferinin de görülüp hissedilmesi gereken bir galeri. Gitmeden 'Sunflower Seeds' işi dolayısıyla adını duyduğum Çinli sanatçı Ai Weiwei'nin elle boyanmış 100 milyon adet porselen ay çekirdeğini gözlerimiz aradı içeri girince. Önceleri çekirdekler dokunmanın, hatta üstlerinde yuvarlanmanın mümkün olduğu bir şekilde sergilenirken, bugün nedense sayıları pek bir azalmış, etrafı iple çevrilmiş ve uzaktan bakılacak şekilde sergileniyor. İnsanlar üstünde yuvarlanırken, bir yandan da ceplerini çekirdeklerle mi doldurdu acaba diye insanı düşündürüyor...

Tate Modern sonrası, Vapiano'da hızlı ve geç bir yemek yiyip, London Eye'a binmeye karar verdik. Hiç fire vermeden, biletlerimizi aldık, sıraya girdik ve Londra'nın yukarıdan hem gündüz hem gece görünümünü yakaladık.

Akşam olunca Sıla ile buluşma saatimiz geldi de çattı:) Waterloo Köprüsü'nden geçip, önce Sıla'nın Covent Garden'daki yerine, Mind the Ad'in Londra ofisine uğradık. Genel olarak şehrin bu bölgesini çok sevdim, neden bilmiyorum Porta Ticinese'ye çıkan yola benzettim. Her köşe başında müzik yapanlara hayran, neleri enstrümana çevirdiklerine şaştım kaldım.

Günün son durağı, Damla ve Sıla'nın ortak beğenileri dolayısıyla Belgo Centraal oldu. Israrlara karşı koyamayan ben, tercihimi midye ve biradan kullandım ve kendilerine çok meraklı olmamama rağmen hiç pişman olmadım. Tamam kabul ediyorum, baya memnun kaldım:) 'Gözde, bence yeter yedin!' nidaları arasında tencerimin dibini gördüm. Patates kızartmalarına hasta oldum. Sanki ben buraya tekrar gelirim.

Londra Günlüğü -1

2011-12-06T06:52:00.000-08:00

Yıllar önce Londra'ya yapmış olduğum günübirlik yolculuğu saymazsak, ilk Londra seyahatim. Farklı olacağını hissettiğim bir yolculuğa çıkmanın tatlı heyecanının yanı sıra, bir meraksızlık, bir koyvermişlik yok değildi içimde... Ne bir araştırma, ne bir soruşturma kendimi bıraktım bizim Sıla'nın ellerine. 5 gün boyunca oldukça sıkı gezdik diye düşünüyorum geriye bakınca, keşif turu için oldukça kapsamlı bir tur oldu. Ben ne kadar araştırsaydım da, bu kadar güzel Londra'yı gezemezdik.

Günlerden cumartesi...

Öğlen uçağı ile kimsenin neden oraya uçtuğumuza akıl sır erdiremediği Luton'a uçtuk. Malum uygun bilet bulalım diye, erkenden bilet alırken Londra'ya olsun da, nereye olursa olsun gibi bir kafada hareket etmiş olucaz diye tahmin ediyorum. Neyse ki Luton beklediğimiz kadar korkunç çıkmadı, yollarda helak olmamız gerekmedi. Yarım saatlik bir tren yolculuğu ile St Pancras istasyonuna bağlandık ve devamında kendimizi Sıla'nın muhteşem yönlendirmelerine bıraktık. Romantik Hareket'in Alice'sine de ev sahipliği yapan Earl's Court civarındaki otelimize yerleştik. Tüm seyahat boyunca yemek seçimlerimize hakim olacak burger/sandviç menülerinin ilk geceden esiri olduk seve seve. Merkezde biraz dolandık ve cuppa yatak.

Günlerden pazar, havalardan parçalı güneşli bir gökyüzü...

Turistik bütün yerleri liste dışı bırakarak nerede pazar, nerede sanatçılar onların peşine düştük. Notting Hill'de kahvaltı edip, Portobello Antika Pazarı'ndan geçtik. İkinci el bizim buralarda pek rabet görmediğinden, böyle bir manzaraya pek alışkın olmamakla beraber nostaljiyi sevmemden dolayı olacak bayıldım sokağa, rengarenk dükkan ve tezgahlara. Eski kameralardan sonra, eski stüdyo fotoğrafları ile de karşılaşınca, zamanında Notting Hill ve civarında bulunan stüdyoların örneklerinden almadan duramadım. İlk günden Londra'ya bayıldım!

Grubumuz ağırlıklı olarak tasarımcı olunca, Notting Hill'e gelmişken 'Museum of Brands, Packaging& Advertising' kaçınılmazdı. Arada derede kalmış müzeye girdiğimizde, 'bizden nasıl haberdar oldunuz?' diye şaşkınlıkla soran çalışan bana bizim dükkandaki halimizi hatırlattı. Viktorya döneminden başlayıp, 1910lar, 20ler, 30lar gibi dönemsel olarak günümüze kadar gelmiş paket, poster, reklam, hatta oyuncak ve oyunlar gibi oldukça kapsamlı, kendine hayran bırakan zamanın grafik tasarımları ile eğlenceli bir turdu. Yıllar geçse de değişmeyen güçlü kurumsallar, yakından tanıdığımız markaların tarihçesi iyiydi hoştu.

Notting Hill'den ayrılmadan önce son durağımız Melt oldu. Çikolataları güzel, paketleri ondan güzel, pek sempatik bir dükkan kendisi. Biz de minimal ve rengarenk çikolatalarımızla ayrıldık dükkandan. Bazılarımızın kardeşleri çikolatalarını ablalarıyla paylaşmayı unutarak tüm çikolatayı mideye indirdiğinden, bendeniz havayı aldım. Allahtan daha sonra denemek için 'hot chocolate block'umu çantama atmıştım.

Mehli'nin bizi bu seyahate ikna için kullandığı Fotoğraf Sanatçısı Seamus Ryan bir sonraki durağımızdı. Notting Hill'den Benthal Green'e muhteşem Londra metrosuyla aktık. Columbia Road üstünde bizi bir fotoğraf stüdyosundan çok daha fazlası karşıladı. Pazar günleri kurulan çiçek pazarı acayip kalabalık ve güzeldi.

Sokak köşelerinde müzisyenler, küçüklü büyüklü kafeler, olmazsa olmaz tasarım dükkanları, hiç beklemediğin sokak aralarında koca koca park alanları.

Seamus Ryan aslında reklam ve editoryal fotoğrafçısı. Sunday Shoots kendisinin 2006'dan beri yürüttüğü bir proje. Her hafta değişik bir konsept yaratarak halka açık çekimler gerçekleştiriyor ve çok hoş bir hatıra yaratıyor hem İngilizler hem de bizim gibi ziyaretçiler için. Biz de eksik kalmadık sondan bir önceki çekime adımızı yazdırdık, Seamus ile tanışma şerefine de eriştik, onu beklerken yine kendisinin tasarladığı Vintage Photobooth'unu da denedik.

Bu haftanın konsepti 'Woods'muş. Ağaç kütükleri arasında pozumuzu verdik ve çarşamba günü kendi web sitesinde fotoğraflarımızı görmek üzere ayrıldık.

Çiçek pazarnın içinden geçip, Shoreditch High Street üstündeki Pizza East'e vardığımızda, açlıktan bayılmak üzereydik. Geniş bir alana yayılmış olmasına rağmen, oldukça sıcak bir atmosfer hakimdi Pizza East'e. Acayip beğendim pizzalarını. Bir de mekanda ilk defa wireless bulmuş olmanın verdiği heyecanla tüm masa kendi yemekle internet arasında kaybetti.

Yemek üstü biraz dükkanlara bakıp, Liverpool Station civarında ilk biramızı da içtikten sonra gezmelere doyamadığımızdan Nazlı ile buluşmak için Marylebone'ye geçtik.

Waffle ve çay keyfi, erkenden kapanmış dükkan vitrinleri seyri, bir yunan restoranında caciki ve diğer atıştırmalıklar derken ne kadar yorgun düştüğümüzü anlatamam.

Şimdi yazarken yoruldum, o gün gezerken durumumuz neydi bilemiyorum. Oxford Circus metro durağına kadar yürürken bile hala fotoğraf çekiyordum. Şemsiye şeklindeki ışıklar o kadar güzeldi ki, İstiklal'de de keşke daha yaratıcı ışıklandırmalar yapılsa diye düşündüm.

Şükran Günü

2011-11-27T07:58:00.000-08:00

Bu yolu seviyorum. Bu yolun gittiği evi yoldan çok seviyorum. Yengem ne zaman telefon etse, koşa koşa Demirciköy'ün yolunu tutuyorum. Son zamanlarda baktı ki, ben de çok keyif alıyorum, bir organizasyon olduğunda mutlaka haber veriyor. Mutfağa girince, kafam acayip dağılıyor. Kasım ayının 4. pazarı şükran günü yemeği için aileyi toplamaya karar verince yardım için ben de yerimi aldım yengemin mutfağında. En az hindi kadar önemli pumpkin pie ile softa düzenlemesi bana kaldı. İlk defa hamur açtım, kendim yaptım diye (demiyorum:) ilk defa pumpkin pie'ın tadına baktım. Bizim bildiğimiz kabak tatlısından farklı olarak içinde bol bol baharat bulunuyor. Azı yetiyor, dondurma ve kremasız kesinlikle yenmiyor.

11 kiloluk hindiyi sabahtan koyduğumuz fırın akşama kadar tam güç çalıştığından, pie, stuffing ve muffinlerin son dakikada fırına girmeleri sıcak sıcak sıcak servis edilmeleri için bir avantaj. Thanksgiving masa süslemesi bana kaldığında biraz çekinsem de, inanılmaz eğlenceli. Ben de daha sık masa süslemesi yapmalıyım ve daha yaratıcı olmalıyım diye düşünüyorum. Martha Stewart her daim ilham için iyi bir başlangıç olabilir gibi.

See You Later, Downstream...

2011-11-21T00:41:00.000-08:00

Londra'dan Le Gun, Bare Bones ve Heretic grubu artistleri geldi ve 16-20 Kasım'da workshop düzenledi. İpek baskı tekniğini çok görmek istememe rağmen, workshopa katılamadım ama kapıdan uğradım, kendileriyle tanıştım ve taze işlerinin keyfini çıkardım. Tek tek üretmek yerine, grup halinde çalışıp farklı çizgileri nasıl harmanladıklarını gördüm, bol bıyıklı, uçan dönerli, fesli, nişanlı çizimlerini kendime çok yakın buldum. Ne de olsa, bugünlerde ben de değişik bıyıklar ilüstrasyonları arasında yuvarlanıp gidiyorum... Kendileri pek yakında, GİYÇEK'te.

Dükkan

2011-10-18T08:41:00.000-07:00

Bir türlü konsantre olamıyorum bu aralar. Havalardaki ani değişiklik ilk günden beni hasta etmeyi becerdi. Ne kadar inkar etsem de, beni iki gün evde dinlenmeye mecbur etti. Üşütünce evde oturmaya alışık olmayan bir insan olarak, sıkıntıdan patlayacağımı düşünürken, internet ve telefon kesintisi yarama tuz bastı. Neyse ki Alain beni yalnız bırakmadı... Theraflu da eşlik edince bize, kendime geldim; burnum sonunda duruldu, sesim düzeldi, durduramadığım hapşırıklarım kesildi. Bugün kendimi daha iyi hissediyorum ama yine de konsantre olamıyorum. Yapılması gerekenleri neden sonsuz zamanım varmış gibi erteliyorum, bilmiyorum. Ve kitabı okudukça kendimi bir şekilde Chloe'ye yakın hissediyorum.

Yolculuk

2011-09-29T14:12:00.000-07:00

Her şeyi unutuyoruz; okuduğumuz kitapları, Japonya tapınaklarını, Luxor lahitlerini, havayolu kuyruklarını, kendi aptallıklarımızı. Bu yüzden mutluluğun başka yerlerde olduğuna inanmaya başlıyoruz: bir limana bakan otel odalarında, Sicilyalı şehit St. Agatha'nın cesedi üstüne kurulmuş tepedeki bir kilisede, ücretsiz açık büfe servisi olan palmiye ağaçlarından yapılmış bir bungalovda. Yeniden eşyalarımızı toplama, umut etme ve bağırıp çağırma arzusu ediniyoruz. Bu yüzden havaalanına yeniden gidip önemli dersleri en baştan öğrenmemiz gerekiyor.

- Alain de Botton Havaalanında Bir Hafta

Koy Koy Bodrum

2011-09-12T05:31:00.000-07:00

Bayram tatilini ufaktan uzatınca, gerçek Bodrum'un tadını çıkarmaya bir adım daha yaklaştım. Bayram tatilinden sonra da Bodrum hem sıcak hem insan bakımından kaynıyordu. Olmazsa olmaz listem kabarık olduğu için, pek yenilik peşine düşemedim bu sene ama elimden geldiğince gezip dolaşmaya, yiyip içmeye ve fotoğraf çekip, bizi bekleyen serin ve depresif günlerde kullanmak üzere, pozitif enerjiyi yaratacak hatıralar biriktirmeye çalıştım. Bu sene Bodrum yazımı, koy koy, bölge bölge yazayım dedim. Liste baya bir yemek ağırlıklı oldu ama elden ne gelir... Seviyorum ve inkar edecek değilim:)

Konacık

- Kısmet Lokantası

Artık duymayan yok kendisini ama hala gitmeyenler olduğunu biliyor ve inanamıyorum. Bayram tatilinde kapalı olduğu için, tatili uzatmanın faydalarından birinin, Kısmet'e gidebilmek olduğunu söyleyeblirim. Gün aşırı olarak öğlenleri Kısmet'e gittik desem abartmış olmam. Seviyorum bu mekanı, lezzetli yemek çeşitlerini, güleryüzlü çalışanlarını.

Yahşi

- Sakız Ana

Adını hep duyduğum ve Ortakent-Turgutreis yolunda önünden süreklik transit geçtiğim bir mekan. Aylardır Bodrum'da olan annemin Kısmet'ten fırsat kaldıkça gittiğini duyunca, artık ben de gideyim dedim. Ufak bir mekan, az çeşit ama baya başarılı Sakız Ana'nın yemekleri. Mutfaktan gidip yemeklerini seçerken, sanki evinde hissediyor insan kendini. Zaten duvardaki fotoğrafları, içinde cam eşyaların durduğu vitrinli dolabı, üstünde yoğurt, cacık, ekmek ve tatlıların servis edildiği yemek masası ile Sakız Ana'nın evine sızmışsınız hissini duymamak imkansız.

Yalıkavak

- Kavaklı Köfte

Yalıkavak çarşının meydanında, özel ekmekleri ve köftesi ile süper. Bu sene aynı meydana Sultanahmet köftecisi de açılmış, Bosna köftecisi de. Oraya gidip, Kavaklı'ya gitmemek söz konusu bile olamaz.

- Küdür

Xuma'nın komşu koyunda, gidilesi bir halk plajı. Geçtiğimiz senelerde daha keşfedilmediği için daha sakindi ama denizi hala süper. Xuma'ya bu kadar yakın olup, denizinin bu kadar farklı ve iyi olması koyun yönünden ve arkasının açık olmasından kaynaklı. Bildiğim kadarıyla köftesi zaten güzeldi, patatesine hasta oldum bu sefer. Mayıs ayındaki sakinliğini tercih ederim, o ayrı.

Türkbükü

- Türkbükü Doğal Dondurma

Bitez Dondurması'nın pabucunu dama atan dondurmacı bence. Gecenin köründe bile önünde yarım saatlik bir kuyruk oluyor. Türkbükü'ne gidip, o sırada beklemek kaçınılmaz. Fıstık, karadut, naneli yedim bayıldım. Yoğurtlusu pek enteresan.

Gümüşlük

- Mandarin

İki sene önce keşfettiğimiz, bu sene keşfetmeyenin kalmadığı kahvaltı mekanı. Bir kaç masayı tam doldururken, şimdi yan restoranın masalarına taşıyor. Rezervasyon yapıp gitsen bile, yer bulamama ihtimali enteresan oluyor. Masalar sakinleştikten sonra, muttafa bizim de girip, beraber poğaça pişirdiğimiz ve yerken zevkten 4 köşe olduğumuz eski Mandarin ile bu sene bizi karşılayan Mandarin hiç birbirine benzemiyor. Yoğunluktan dolayı en iyi yaptıkları şeyi yapmayı ihmal etmelerini de çok saçma bulduğumu söylemeliyim. İhtiyaç dolayısıyla, bizi yandaki fırına yönlendirmelerine artı puan.

- Fırın

Gümüşlük fırını da bu seneki keşfim. Mandarin'de oturamadığım günlerde, fırından aldığımız sıcak dereotlu poğaça, simit, otlu böreği deniz kenarında yemek çok keyifli. Yemek sonrasında batık antik kentin üstünde yüzmek beklediğimden güzel.

Bodrum Merkez

- Sünger
Bodrum Marina'nın hemen arkasında yaz kış gidilecek bir klasik. İtalya'da yediğim dev pizzaları aratmayacak ebatlarda pizzaları var. Başka yiyecek şeyler de var. Çökertmesi de meşhur ama pizzasını tercih sebebi.

- Şirin Döner
Halikarnas'a doğru giderken, sebzeli döner yemeden olmaz. Çok aç olmasam da, her daim pide ya da dürüm döner yenebilir.

- Trata
Meyhaneler sokağında, babamların favorisi mekan. Balığını yan taraftan satın alıp, Trata'da hazırlatıyorsun. Mezeleri harika. Çalışanlar ilgili ve eğlenceli.

Aspat / Akyarlar / Karaincir

Kendimi bildim bile, Karaincir'in, Akyarlar'ın ve Aspat'ın denizine bayılırım. Buralarda denize girmeyi yarımadanın bir çok yerine tercih ederim. Zaten yanyana olan bu koylarda, daha çok siteler var ve ben şimdiye kadar hep oralardan denize girdim. Bu sene dışardan sitelere girmek yerine, Aspat Beach'i bir deneyelim dedik. Xuma, Dodo gibi yüksek ses müzik yayını yapan, denizi idare eden (Akyarlar, Aspat ve Karaincir'i bildiğimden çıtam biraz yüksek), plaj giriş ücretlerini abartan yerlerden sonra çok beğendim. Çok geniş bir alana yayılması dolayısıyla, şezlonlar arasında mesafe olması, süper denizi, ve içinden akan azmak çayı ile kafa dinlemek için harika bir yer. İsmi kurak ve sulanmaz anlamına gelen Aspartos'tan gelmiş.

27

2011-08-27T01:58:00.000-07:00

Son yıllarda kalabalık doğumgünü toplaşması düzenleme fırsatım olmadı ama 4-5 yıl önce düzenlediklerimin tadı damağımda kaldı. Doğumgünlerini o kadar çok seviyorum ki! Uzun süredir sesini soluğunu duymadığın kimseleri, kanlı canlı görme fırsatı doğuyor. Bir mesaj uçuruyorsun, herkes bir araya geliyor! Bu sene Bodrum programımı özellikle doğumgünümün ertesine yaptım ki, yine herkes bir araya gelsin dedim. Olmadı... Tadım tuzum yoktu çünkü. Canım çekmedi kimseleri aramak, hadi beraber yemek yiyelim, eşek kadar oluşumu kutlayalım demek... Onun yerine yalnız kalmak, kendi kendime çikolatalı pasta yapmak, sonra onu bir bardak soğuk süt eşliğinde yemek istedim. Ama hiç bir şey planladığım gibi gitmedi...

Elbette İpek, Damla ve Görkem yalnız bırakmadı beni. Sabahtan akşama dükkanda keyif yaptık. Geç bir kahvaltıyı takiben, Damla'nın hediyesi olan ve Meral'in 'fiskos' ismini verdiği rengarenk sandalyelerimizde Serdar-ı Ekrem'in tadını çıkardık. İpek'in çilek ve beyaz çikolatalı pastasından sonra uzun bir süre tatlı yemeyeceğimizi düşünürken, akşam dondurmalı macaronları da mideye indirmekte hiç bir sakınca görmedik.

Zamane Kahvesi - Dondurmalı Macaron

Galata bir güzeldi 27'sinde. Kulesi, sokakları, hayalimdeki çatı katı dairesi ile aydınlıktı. Bilmiyorum, belki her zaman aynı ama bugün bana bi farklı geldi... Sevdiğim ve beni gerçekten sevdiğini bildiğim insanların yanında; Galata da, dünyanın herhangi bir yeri de aydınlık ve huzurlu.

Felekten bi gün -2

2011-08-21T09:36:00.000-07:00

Yazı daha ortada yokken, başlıktan emindim. Felekten bi gün... Sonra içime bir kurt düştü ve 'sanki bunu daha önceden kullanmıştım' dedim. Meğer Nisan ayında da 'felekten bi gün' geçirmiş ve buraya yazmışım. Aylar sonra yine aynı şeyi hissetmek güzel, bu duyguyu daha sık hissetmemiş olmak ise üzücü. Başlık yerine 'felekten bi gün' etiketi oluştursam diye düşünüyorum şu an. Hiç bir plan program yapmadan, hiç bir mecburiyet olmadan, kendimi sadece kalbimin ve ayaklarımın götürdüğü yerlere götüreceğim günler için bir etiket!

Pazar sabahı aile saadeti yapalım dedik ve kahvaltı için geç kaldığımızı inatla savunan babamızı Rumeli Hisarı'na götürmeye karar verdik. En son 2009 Aralık ayında gittiğim Lokma'nın kalabalığı karşısında küçük dilimizi yutacakken, kapalı mekandaki masalardan birine yerleştirildik. Menemen, mıhlama, sunum olarak gördüğüm en kötü peynir tabağı eşliğinde çay ve portakal suyu ısmarlayıp, boğazın keyfini çıkarmaya çalıştık. Gazeteler ve Aykut Oğut eşliğinde yedik içtik ve günümüzü planlamaktan kaçınırken bir sonraki durak ne olsa diye konuştuk durduk.

Sahil yolunda yürüyüşe çıktık önce. Turist Ömer modunda fotoğraflar çektik, çektirdik. Yürüdük, güneşlenenlerin yanından geçtik, denize girenlerle konuştuk. Suyun sıcak, dışarı çıkınca havanın soğuk olduğu havadisini aldık. Hisarın yanından geçerken tepeye tırmanmaya karar verdik.

İstanbul Boğazı'nın en dar ve akıntılı kısmında inşa edilen Rumelihisarı'nın, Hisarlar Müzesi kapsamında gezilebildiğini bilmiyordum. Hisarın avlusu o kadar yeşil ve güzel, manzarası o kadar eşsiz ki, mutlaka gidip gezilmeli. Yalnız hisarın etrafını çevreleyen surlar birbirinden kopuk, dolayısıyla her kule için tekrar tekrar inip çıkmak kaçınılmaz...

Abdullah Biraderler'den bir Rumeli Hisarı fotoğrafı.
Sadece 100 yıl önce; hisarın etrafı yemyeşil, el değmemiş ve huzurlu...

Rumeli Hisarı'ndan sonra Nar Cafe'de kahve molası verip soluklandık.

collage: http://blissfullydomestic.com/

Sonrasında İstanbul Modern'deki Son Kodachrome sergisine uğradık. 1936'da üretilmeye başlanan Kodachrome'un 74 yıl sonra üretimine son verilmesine karar verilince, McCurry son filme talip olmuş ve sürecin sonunda bu sergi oluşmuş. Portre fotoğraflarının içerik ve grafikleriyle bana hep ilham veren, Magnum Ajansı ve National Geographic'in fotoğraf sanatçısı Steve McCurry'nin 'son' 36 fotoğrafı ne şekilde kullandığını merak ettiğim kadar varmış... Son filmini Hindistan, New York ve İstanbul'da kullanan sanatçı, 30 Aralık 2010'da bu filmi yıkayacak tek laboratuvar olarak ayakta kalmış olan Dwayne's Photo'nun bulunduğu Kansas eyaletinde de 3 kare fotoğraf çekmiş. Sağlam çıkan 31 fotoğraf arasında, otel odasında ayaklarını uzatmış dinlenirken, oturduğu yerden ayaklarının ve televizyonun gözüktüğü bir fotoğraf ve McCurry'nin kendi portresi de var.

--
Bütün gün ayakta durmamıza rağmen, dinlendirici bir pazardı. Günün sonunda vardığım nokta ise, tez zamanda Hindistan yolcusu olmak istediğime karar vermem...

Hayal Alemim

2011-08-16T01:50:00.000-07:00

Yola çıkarken ne hayallerim vardı... Uzun süredir hayali kurulan bir kaçamak. Daha önceden tadı damağımda kalmış bir mekan. Keşfedilecek bir sürü his. Açılmasını hayal ettiğim kapılar... Dönüşte, elimdeki tek şey ise hayal kırıklığı!

Hacımemiş Mahallesi - Alaçatı

Happiness=Keep Busy

2011-08-08T01:56:00.000-07:00

Son zamanlarda çok sükse yapan kurabiye ve muffin tariflerim, mutfakla hiç alakası olmayan bir çok arkadaşımı mutfağa soktu sanıyorum. Dayımdam mail yoluyla aldığım yengemin tariflerini, yakın arkadaşlarıma mail yoluyla iletmekten, ölçü kaplarını ve muffin tepsilerini almalarına önayak olmaktan, tarifleri hayata geçirip sevdiklerini mutlu ettiklerini duymaktan inanılmaz keyif alıyorum.

Aslında kendim yaparken de aynı şeyi düşünüyorum hep. Keki, kurabiyeyi kimin için hazırlıyorsam, onun yediğinde hissedeceklerini düşünüyorum. Kendime değil de, başkaları için bir şeyler hazırlamaktan keyif alıyorum. Bu sürecin sonunda da karşılık beklemediğimi sanıyordum... Halbuki bekliyormuşum! Neyse bu başlı başına ayrı bir konu. Hatta bir ara hayatımı ele geçirmiş ana gündem maddem ama bazen boşvermek en doğrusu, boşvermek ve hayatın detaylarıyla meşgul olmak, detaylarda kaybolmak... Ne de olsa mutluluk, detaylarda kaybolmakta gizli, benim ve bir çok kişi bu böyle...

Bu yaz bir çok pazartesi günü yaptığım gibi, İpek ile Eminönü yoluna düştük. Aklına koyduğunu, yapılacaklar listesine yazan ve onu hayata geçirmek için hiç zaman kaybetmeyen canım arkadaşımla konsantre vanilya ve ölçü kaplarından almak için Fermo'ya gittik. Değişik değişik kek kalıpları, süsleme malzemeleri arasında kararsızlık yaşadık ama İpek'in evladiyelik olarak nitelendirdiği kaplardan aldık sonunda, Ankada'da keyifle kullanacağından emin olduğum birbirinden güzel malzemeler.

Fermo'dan sonra, Mısır Çarşısı'na doğru yürüyüp, Kurukahveci Mehmet Efendi'nin kokusu ile hipnotize olduk. Türk kahvesi ile pek aram olmamasına rağmen, sıraya girip içeride hızla poşetlere doldurulan taze kahveden almadan duramadık.

Kurukahveci'den sonra, dükkanın hemen arka köşesindeki doğal taşlara daldık. Dışardan bakınca içerdeki cevheri keşfedemeyeceğiniz, gizli bir cennet gibi bu dükkan. Eminönü tarafına geçtiğimde, mutlaka uğrayacağım bir yer! Yeri kolay, fiyatları uygun, taşları mükemmel... Adını paylaşmak istiyorum ama hatırlayamıyorum. Böylesi bazen daha çok hoşuma gidiyor. Ben yerini biliyorum ve gittiğimde elimle koymuş gibi buluyorum ya, bana yetiyor:)

Mısır Çarşısı'nın içinden geçerken, dükkan çalışanlarının ingilizce ve fransızca laf atmalarını üstümüze alınmadan, kudüs hurmalarımızın tadını çıkardık. Bir sonraki durağımız Hayyam Pasajı oldu. Paraflaşlarım için haftalardır almayı ertelediğim ampulleri sonunda aldıktan sonra, Ali Usta'ya bi selam vermeden pasajdan çıkmak içime sinmedi. Ali Usta'nın vitrin camından içeri bakıp el sallayarak kaçmanın da mümkün olmadığını biliyorum... 3 m2 dükkanına girip, 2 saat oturduk, keyifle... 2 saatin sonunda da; içtiğimiz sayısız çay, İpek'in hiç planda yokken satın aldığı '77 model yeni Minoltası, ustanın kardeşim Görkem'e hediye ettiği Agfa Click II ve keyifli sohbeti ile zevkten 4 köşe olarak dükkandan ayrıldık.

Sirkeci'de bulunan matbaama da uğrayıp, tasarımını yaptığım kartvizitleri teslim aldıktan sonra, bi taksiye atladık ve Levent tarafına geçtik. Yeni oyuncağı ile delicesine oynamak isteyen, 36 fotoğraf karesinin abartısız yarısından fazlasını, taksinin içinde, benim fotoğraflarımı çekerek kullandı İpek. Fotoğraf çektirmekten çok, çekmeyi seven bir insan olduğumdan önce biraz yadırgadım ama İpek'in abartısız sürekli gülen gözleri yetti bana. Fotoğraflar basılınca, karelerin birbirinden güzel çıkması, analog makinelere olan inancımızı tazeledi. Renklerin, ışığın güzelliği İpek'in miniğine aşık etti bizi.

Taksi hatırası:) - Fotoğraf: İpek Pur

Antiochia

2011-08-07T14:27:00.000-07:00

Bir gün Asmalı'da bir restorana gittik, hayatım değişti. Şaka şaka tabi bu dediğim ama Antiochia hayatıma öyle bir girdi ki...

Galata'dan Asmalı'ya doğru yol aldığımızda ayaklarımız bizi hep aynı yere götürdü. Dükkana gelip, buralarda nerde ne yesek diye soranlara tavsiye edildi. Mano furyasından sonra, kendisini tanımayanlar ile onu tanıştırmak ise hep en keyiflisiydi...

Mütevazi menüsü kısa ve net! Restoranda sunulan Antakya'nın birbirinden değişik mezeleri de, Antakya'dan getirilen ve şiş ya da dürüm şeklinde sunulan özel etleri de acayip lezzetli. Yalnız leziz oldukları kadar acılar... Mezesinden etine, (acıyı bastırmak için iki lokma ekmek yiyeyim diyeceklere) ekmeğine kadar acı. Sokağa dökülmüş masalarında rakı sofrası keyfi garsonların ilgi alakasıyla, üstüne yağ sıçrasa, Süleyman Abi'nin bu duruma bile el atmasıyla Antiochia'nın gönlümde, gönlümüzde! yeri ayrı. Sokaktaki masaları olmadan kendisi neye dönüşür bilmem ama biz yine gideriz, muammara ve humus eşliğinde şiş etimizi yeriz gibime geliyor.

Alaçatı

2011-07-25T06:09:00.000-07:00

Haftalar önce uçak biletleri alındığında, Çeşme seyahati hayal gibiydi. Düğün gibi keyifli bir sebep olmasa, aklımın ucundan İzmir, Çeşme'ye gitmek geçmezdi ama Ece'nin mutlu günü için organize olduk, planlar, rezervasyonlar yaptık. Çamlıca kız lisesi kıvamında bütün kızlar toplandık ve yola çıktık.

Uykusuz bir geceyi takiben, hiç zaman kaybetmeden sabahın ilk İzmir uçağına bindik. İz Air uçağında kulaklarım Derya Günaçan'ın sesini aradı ama boşuna... Yine de her pilotun anonslarında hafifte olsa Günaçan etkisi görüyor olmak bile güzel. Uçaktan inince kiraladığımız araba ile yola çıktık, şöför koltuğunda bendeniz, kopilot Damla, arka salon kıvamındaki koltukta Pelin, Sıla, Emma.

Bodrum aşkımdan dolayı, Çeşme'ye karşı geliştirdiğim ön yargım yol boyunca varlığını sürdürdü ama Alaçatı'ya girmemizle yerle bir olması uzun zaman almadı... İlk göz ağrımı aldatıyor gibi hissetmem, Çeşme güneşinin Bodrum güneşi gibi bünyemde alerji yapmadığını keşfetmemle tamamen buharlaştı!

Sailors Otel'in misafirperverliği ile Alaçatı'nın kapısında karşılandık, apart odamıza yerleştik ve Orta Kahve'de güzel bir ege kahvaltısı ile güne, tatilimize başladık. Nasıl başlarsa öyle gidermiş, su gibi gezdik Çeşme'nin değişik sahillerini tatil boyunca. Bir gün Ramo'ya gidicez diye kendimizi dağlara, toza toprağa vurduk ama sonunda sahilde soluğu aldık. Denize sıfır şezlonglarımızda kimimiz yağlanırken, kimimiz 50 faktör kremimizle yarı güneş yarı gölgede yuvarlandık durduk.

Ramo iyiydi güzeldi ama medeniyetten biraz uzak gibiydi, ertesi gün Babylon Aya Yorgi'ye bi bakalım diye düşündük. Çimlerin üstünde rengarenk minderler, sürekli servis edilen midye dolma, patates kızartması, beyaz peynir-karpuz ve ismini hatırlayamadığım sürahili içkimizle keyfinden yenmeyecek gibiydi durumumuz. O kadar güzeldi ki, uçağa 3 kala bile tekrar kendimizi bir çok koy arasından aynı yere atalım dedik.

Düğün günü, kuaför öncesi Alaçatı'dan çok uzaklaşmayıp Sea Side'a gittik. Çoğunluğumuz gölge isteyince, kısa bir süreliğine şezlong krizi yaşamamıza rağmen, bazı arkadaşlarımızın mükemmel kriz yöneyimi ile, püfür püfür locamıza yerleştik, ayran logolu minderlerimize gömüldük. Gerçi denize girip çıkamadığımızdan, bazılarımız hiç minder yüzü bile görmedik ama duba şeklindeki iskelede kısa kısa güneşlendik, düğün öncesinde bile son damlasına kadar tatilin keyfini çıkarmaya çalıştık.

Tatil boyunca tahmin edileceği üzere sadece sahilleri gezmedik, hiç durmadan yedik içtik. Çeşme Marina'da Monk by Babylon yemeklerinden çok mekan ve müziği ile favorimizdi. Texas'lı caz sanatçısı Della Miles hemen yanı başımızda gecemizi şenlendirdi.

Alaçatı merkezde Tuval'de de yemek yedik, işte orası balıklarıyla da, etleriyle de kalbimizi kazandı. Düğün sonrası gittimiz Biber'e ise ambiansı, içkileri, dekorasyonu ve sakin ortamı dolayısıyla bayıldık. Odamıza yürüme mesafesinde olması dolayısıyla da, benden ekstra ekstra puan aldığını söylemeden geçemeyeceğim. Yemek sonrası Aya Yorgi'de bulunan Paparazzi beni pek açmadı... Müdavimleri olduğu çok belli ama bana ortamdaki düşük yaş ortalaması dolayısıyla eski Silivri günlerimizdeki ortamları hatırlattı. Biraz acımasız oldu galiba ama belki de bana o an içinde bulunduğum ruh halimden öyle geldi, kim bilir?

Çeşme güzeldi. Alaçatı çarşısı, rengarenk vitrinlerle süslenmiş sokakları, sakızlı kurabiyeleri, yamuk yumuk taşlı yollarıyla daha da güzeldi. Bu tatile çıkmamıza vesile olan Ece ve Ece ile Murat'ın düğünü ise hepsinden güzel... Nikahın kıyıldığı iskele, süslemeler, yemekler ve müzik... Uzun süre keyifle hatırlayacağımız, çok sade ve şık bir düğündü. Bize de tadına çıkarmak kaldı.

LOMO

2011-06-24T07:35:00.000-07:00

Artık benim de bir lomom var. Aslında benim bir yıldır bir lomom ve içinde bitirmeyi beceremediğim 36lık siyah beyaz filmim var... Kendimden resmen utanıyorum. Büyük bir heyecanla Hayyam'daki Ali Usta'dan aldığım ama kullanamayıp ya da kullanmayıp, sonunda da varlığını unuttuğum bir makine kendisi. Pantolonun cebine koyup, varlığını unuttuğu parayı bulunca mutlu olur ya insan, ben çantalarımdan birinin cebinde lomomu buldum ve tahmin edilebileceği üzere çocuklar gibi sevindim...

Gerçi biraz da kendime kızdım, ben nasıl onu unuturum diye... Doğrudan fotoğrafla ilişkili bir iş yapınca, sokaklarda fotoğraf çekmeyi ne kadar sevdiğimi de unuttum. Balık mıyım, umursamaz mıyım, rahat mıyım neyim bilmiyorum! Cep telefonu ile fotoğraf çekenlere uyuz olurken, iphone4'ün başarılı kamerası ve instagram aplikasyonu birlikteliğinin kurbanı gibi hissediyorum.

Ahhh ah, nerde o eski analog makinalar demek istemiyorum ama gerçekten de nerde o çektiğin fotoğrafı anında görüp tüketmemenin heyecanı, bi makara filme yüzlerce hatta binlerce fotoğraf sığdıramayacak olmanın getirdiği kadrajı dikkatlice oluşturmaya çalışmanın zevki, zırt pırt deklanşöre basmak yerine (telefonla çekerken deklanşör de yok gerçi, dokunmatik ekran var..), doğru anı beklemenin tatlı gerginliği... Komşumuz Okan'ın dediği gibi, 'pis dijitalci' oldum çıktım sanırım. Yine de, belki de çantamın derinliklerinde bulduğum lomo ile analog günlerimi yad edebilirim. Gerçi 'hızlı ol, düşünme, kontrol etmeye çalışma ve kural tanıma...' şeklindeki lomo altın kuralları bana ters! ama 'sürekli yanında taşı, hayatının bir parçası haline getir...' gibi kuralları ve nolursa olsun analog olması beni mutlu ediyor. Spontane çekme fikri ve tahmin edilemez oluşu beni heyecanlandırıor. Yine de ipleri tamamen elden bırakmak değil niyetim. 'Try to shot from the hip' nedir ya?! Kendi kadrajımı kendim oluşturum:)

--
LOMO da neyin nesi diyenlere...

Leningradskoye optiko mechanichesckoye obyedinenie yani leningrad mercek ve mekanik fabrikası'nın kısaltmasıymış lomo. St Petersburg , Rusya menşeili fotoğraf makinesi ve lens üreticisi firma 1914'de kurulmuş, dünyada en çok 35 mm lomo lc-a kompakt fotoğraf makinalarıyla ünlüymüş...

http://www.lomography.com/

Ve son olarak, Lomo'nun 10 altın kuralı ile noktalayalım konuyu...

Take your camera everywhere you go / Use it any time – day and night / Lomography is not an interference in your life, but part of it / Try the shot from the hip / Approach the objects of your Lomographic desire as close as possible / Don't think! Just Shoot / Be fast / You don't have to know beforehand what you captured on film / Don't worry about any rules

Tat

2011-06-08T07:16:00.000-07:00

Hayat her geçen gün bal gibi tatlanırken, bir kaç gündür eski halinden eser yok. Eski halime dönmek için kendimi ne kadar tatlılara versem de bir işe yaramıyor, hepsi birbirinden yapay geliyor...

Doğal Boya Araştırma ve Geliştirme Laboratuvarı

2011-06-07T05:58:00.000-07:00

Cumhuriyet Caddesi'ndeki Cumhuriyet Apartmanı ile Türk Kültür Vakfı sayesinde tanışma şerefine eriştim. Prof. Dr. Recep Karadağ'ın 'Dye Analysis and Reproduction of 16th century Ottoman brocades' konuşması için Taksim'deydim.

Bir sivil toplum girişimi olan Türk Kültür Vakfı, 2000 yılından beri Türk kültürünü ve Türkiye'nin sanatsal ve kültürel mirasını korumak, yaşatmak ve tanıtmak için çalışmaktaymış. Kültür taşıyıcısı olan eserleri ve kültür mirasının nesilden nesile aktarılarak yaşatılması adına 'Doğal Boya Araştırma Geliştirme Laboratuarı' (DATU) kurulmuş. Osmanlı eserlerinin tıpkı üretimlerini yapabilmek, sanat eserlerinin restorasyon ve konservasyonu için analiz ve teknik destek vermek gibi amaçları varmış...

Tahribatsız analiz yöntemleri ile kaynak boyarmaddeyi tespit edip (ki bunlar bitki ya da böcek kökenli olabiliyormuş), onları temin ederek ve doğru ipliğe uyguladıktan sonra dokuyarak orjinallerine yakın ürünler elde edilmesini sağlanıyormuş. Topkapı Sarayı, Sadberk Hanım Müzesi ve özel koleksiyonlardaki Osmanlı Brokar örneklerinin iplik, boyama ve dokuma olarak tıpkısını yapmaya çalışırken, sadece % 0.5 sapma mevcutmuş... Recep Karadağ'ın dünyanın en zengin boya bitkileri ve böcekleri koleksiyonuna sahip olduklarının altını sık sık çizdiğini belirtmeden geçmeyeyim. Bugün ürettikleri kumaşların renklerinden farklı olarak, eski brokarların renklerinin solukluğu aradan geçen yıllardanmış. Örnek çalışmalar, Armaggan Nişantaşı'nda görülebilirmiş.

Türk Kültür Vakfı - http://www.turkishculturalfoundation.org/
DATU - http://www.tcfdatu.org/
Armaggan - http://www.armaggan.com/

BUGÜNÜN HATIRLATMALARI:)

2011-06-03T07:57:00.000-07:00

Tatil gibisi var mı?

2011-05-21T04:14:00.000-07:00

Bence yok... Tatil, istediğin saatte kalkmak, ipini koparmış gibi gezmek, rejimmiş, göbekmiş, kiloymuş düşünmeden yemek içmek, yazsa suya batmak, kışsa dağa çıkmak, her daim dere tepe düz gitmek, yürümek yürümek yürümek, canın istediğinde devrilmek, şekerleme yapmak, gözlerini dinlendirir gibi yapmak, sızıp kalmak, uyandığında yeniden doğmuş gibi hissetmek benim için ve elbette bütün bunlar için hiçbir pişmanlık duymamak, sorumluluklarını ertelediğini düşünmemek...

Bodrum'a gittik geçen haftasonu. Yapılacaklar listesi yapmadık bu sefer, zaten zihinlerimize kazınmış mekanlar, lezzetler mevcuttu. Serin İstanbul sabahına aldırmadan, pembe ve beyaz pantolanlarımızı geçirdik üzerimize ve havalimanının yolunu tuttuk. 6:30 uçağının erken oluşu uykumuzdan çalarken, kahvaltımızı Bodrum'un neresine yapsak düşüncesi bizi bi şekilde uyanık tuttu. Uçaktan indiğimiz gibi, araba kiralayıp yola düştük, H. Zahra ile. A. Sicimoğlu ve S. Erener de eşlik etti bize yolculuğumuz boyunca.

İlk gün Bodrum merkeze inelim dedik. Marinanın arkasında parkedip, arka sokaklarda dolanalım, Neyzen Tevfik boyunca yürüyelim, Halikarnas Balıkçısı'nı kalenin önünde ziyaret edip çarşıya dalalım istedik. Yeniden düzenlemiş kaldırımlar, rengarenk çiçekler ile Bodrum mayısta pek bi tatlıydı. Tatil modunun zirvesine ise, çarşıdan aldığımız şapkalarımızla çıktık.

Penguen'in önüne kadar sudan yürüdük, durduğumuz noktada da çöktük. Devamında Şirin'de sebzeli döner yiyip, marinada kahve keyfi yaptık. Eve gitmeye mecalimiz olmayınca, güneşi marinadan batırıp, meyhaneler sokağındaki Trata'da aldık soluğu. Yaban Tv'de 'Kendi avını kendin üret' gibi enteresan bi program ve rakı eşliğinde mezeye doyup, balığı zoraki yedik her zamanki gibi.

Ertesi gün, Bodrum'da uyanmanın mutluluğu ile yastık yorgan salona taşındım ve manzaraya karşı oturup huzur buldum. İstanbul'da apartmanlar arasında sıkıştığım, karanlıkta otura otura içimi kararttığım günlerin acısını çıkarırcasına ferahlığın tadını çıkardım. Kahvaltı için nereye gidelim sorusunun cevabı, o gün ve tatilin geri kalan her günü aynı oldu. Bizim balkondan şaşmamak ortak karardı. Kahvaltı sonrası yazın bile sakin olan Küdür'e gidelim dedik.

Bomboş bir koy ve iskele karşıladı bizi. Hep yazları gidildiği için kimsenin bilmediği, yemyeşil Bodrum'un keyfini çıkardık Küdür'de. Öğlen yemeğimizi Kavaklı Köfteci'de yedik, her zamanki gibi leziz ekmekleri eşliğinde.

Arabamız var ya, kim tutar bizi... Yalıkavak'tan Gümüşlük'e geçtik. Tavşan adasına yürümeyi kafaya koyunca, şortlarımızı sıvayıp kaygan taşlara aldırmadan ilerledik 'arkeolojik kazı alanıdır' yazısına kadar. Cadı'nın karman çorman dükkanında kaybolduk.

Mandalin'den domates, biber ve zeytinli poğaçalarımızı alıp, 2 dk.lık araba yolunda yedik. Günbatımı Limon'dan bir başka dediler diye, Limon böreği ve leziz çilekler ile güneşi batırdık.

Gökçebel'de kıyafet değişimi yaptıktan sonra, Abe Üsen'de metreyle adana siparişi verdik. Babamın doğumgününü üstünde mumlar olan karpuz tabağıyla kutladık.

O kadar gezdik dolaştık ve tatil bitti mi? Hayır:) Bazıları şortla gezmemize bile şaşırdı ama biz denize bile girdik. Girdik ve uçağa 3 kalana kadar çıkmadık...

Velosipet

2011-05-02T12:36:00.000-07:00

Aynı eski günledeki gibi 2. orta sokakta buluştuk Tuba ile. Pembe ağacın hemen orda. Artık ne o 2. orta'da, ne ben Ethem Efendi'de... Sanki mekanlar demişmiş ama biz aynı kalmışız. 10 küsür sene geçmiş paten kaymak için buluştuğumuz günlerin üstünden. Zaman hızlı mı geçiyor ne?!

Uzun zamandır konuşulan sahil programını hayata geçirmek için 1 Mayıs pazarı biçilmiş kaftan gibi gözükünce, bir iki telefon görüşmesi ve Ayhan'ın bisikletleri elden geçirmesi yetti ve bıraktık kendimizi Necmi Ökten'i takiben Çam Fıstığı'ndan aşağı. O nasıl bir hafiflik, eski mahallenden bisiklet ile geçmek ne güzellik derken, Bağdat'ı keserek sahile devam ettik. Kalabalık çevremizi bir kere sardıktan sonra, bir daha hiç azalmadı, hatta tam tersine hızla arttı. Grubumuz tamamlandıktan sonra, ver elini Caddebostan, Suadiye, Bostancı... Ver elini onlarca köpek, paten, bisiklet, her 3 metrede mangal keyfi yapan gruplar ve niceleri... Zamanın nasıl geçtiğini hiç anlamadık, Maltepe'de mola verdik. Hava o kadar güzeldi ki, limonata kıvamında desem yeridir, ne demekse:)

Güzel bi pazardı, yemek üstü çimlerdeki çay keyfimiz bitmek üzereyken, tam zamanında hava atıştırmaya başladı. Çam Fıstığı'ndan dönüş beklediğimden kolaydı. Bu arada aklıma 'velosipet ile bir cevelan' geldi:)

..ki zekanın yarattığı güzelliktir
Çevik, uyumlu ve kaprissizdir.
Hızlılıkta saba rüzgarını kıskandırır,
Herkesin bildiği kural,
Eğer benzeri olsaydı,
Ona sürat katarı denirdi.
Ama onda yine büyük fark var,
Onda çok 'siklet' var...

İbnülcemal Ahmet Tevfik
Velosipet ile Bir Cevelan s.102

Felekten bi gün

2011-04-27T09:10:00.000-07:00

Bugün felekten bir gün çaldım! Bir sene boyunca kendimi o kadar sıkmışım ki, daha yeni anladım. Biliyorum çok şanslıyım, biliyorum çok keyifli bir işim var, biliyorum benim yerimde olmak isteyen bi dolu insan var (bunu tahmin etmiyorum, her gün stüdyoya gelen bir çok insandan kendi kulağımla duyuyorum) ama insan rutine düştüğü anlarda boğuluyor gibi olabiliyor. Çevremden aldığım tepkilerden dolayı, sıkıntımı paylaşmak içime atmaktan daha kolay mı geliyor ne?! Kendimi ne kadar dört duvar arasında sıkışmış gibi hissetsem de ara ara, kendime nefes alacak bir aralık yaratmayı başaramamışım sonuç olarak. Hem de Galata semalarında bunun bir sürü yolu olmasına rağmen...

Komşuculuk oynamamız Brr'nın bize misafirliğe gelmesinden ibaretti bugüne kadar ama yıllar sonra zincirlerimi kırdım ve iadeyi ziyaret yaptım. Bugün be made Ceramic Works'e gittim.

Allahım, o nasıl güzel bi mekan, ne kadar tatlış insanlar ve yerden tavana kadar birbirinden güzel işler! Rozetlerinin zaten hastasıydım.. Kendi rozetimi kendim yapmaya çalışmak daha da keyifliydi.

Be Made'in birbirinden 'tatlış' işleri IKSV Tasarım'da ve White Mill Cafe'de görülebilir.

Maroon 5

2011-04-16T05:55:00.000-07:00

'Havalar da ısındı, bir konsere gitsek açık havada tam olacak' diye düşünürken, 15 Nisan'da Maroon 5'ın Kuruçeşme'de olduğunu öğrendim. Eski göz ağrılarımdan olunca, çevremdekileri konser için örgütlemeye çalıştım ama nafile... Konsere 1 ay olunca, kimse harekete geçmedi. Ama gün geldi ve can ciğer kuzu sarması kardeşim:) bana sürpriz bilet aldı, almış yani. Valla ben bişi demedim, tamamen kendi hür iradesiyle cereyan etmiş olay! Maroon 5 biletinin alınması güzel, Görkem'in bana konser bileti alması konserden güzel... Sonuç olarak, cuma günü heyecanla! beklendi.

Konser o kadar heyecanla beklendi ki, stüdyoyu kapatıp Tophane'ye indiğimde stüdyo alarmının alarm vermesini bile takmadım... 'Yanlış alarmdır' dedim ve Beşiktaş'ın yolunu tuttum. Keşke geri dönseymişim... Saatler geçti, alarm da telefonum da susmadı. Annemle babamın telefonları da cabası. Bense Beşiktaş'tan tekneye binip Arena'nın yolunu tuttum. Alarm şirketinin üstüne düşeni yapıp, sistemi kapatabileceğini düşündüm. Yanılmışım. Öyle bi yetkileri yokmuş... Sonuç olarak konser bitene kadar alarmı çaldırmış olabilirim... Mahalleliden burda özür dilerim:)

Gelelim konsere. Bir kaç rötarla içeri girdiğimiz konser tam zamanında başladı. Sahneye biraz uzak kalınca, Adam noktasaldı ama olsun:) Müzik güzel, bira güzel, sahneye yaklaşmaya çalışmak güzel derken, konser bitti! Keyifli bir akşamdı ama konser çok matah değildi. Yeni albümlerinden bi haber bi insan olarak, yaş ortalamasının düşüklüğüne şaşırarak geçirdim akşamı. Konser alanını güç bela terkettik ve grubumuzun geri kalanından ayrı düştük maalesef. Gecenin geri kalanında ister tembellikten densin ister yorgunluktan, bi daha buluşulamadı...

Gecenin devamında istikamet stüdyo... 'Bi kedi gördüm sanki...' diyerek alarm tetikleyicisini tespit eden güvenliğimiz sayesinde konseri rahat geçirdim ama alarmın her an çalıyor olma ihtimali zehir etti konserin bir kısımını bana. Dükkana girip, kediyi de bulamayınca önce bi delirdim ama sonra olay tatlıya bağlandı. Kedi korkusunu atınca, dükkandan fırladı gitti. 10 dk. sonra da, karşımızdaki terkedilmiş binanın 2. katınındaki fransız balkon demirlerinde gerinirken görüldü...

Atlıtur

2011-04-10T04:16:00.000-07:00

Geçtiğimiz hafta uzun zamandır planlanan, randevu alınmasına rağmen defalarca ertelenen Atlıtur maceramızı hayata geçirmeyi başardık. Bir fırsat sitesinden alındığından içimize kurt düşmeliydi ama biz yine şüphelenmedik. Bu tip sitelere olan kıllığımı çevremdekiler iyi bilir aslında ama benim de, onların da saf bi anına gelmiş olacak, almış bulunduk. Fırsatımız şöyleydi...

Atlıtur Kulübü'nde Leziz Çiftlik Kahvaltısı ve 1 Ders Binicilik Eğitimi 100 TL Yerine %71 Fırsatla 29 TL!

Hem kendinize, hem de çocuğunuza Groupon satın alarak atların büyüleyici doğasıyla tanışabilir, at binmeyi öğrenme yolundaki ilk adımınızı atabilirsiniz. Atlıtur Kulübü'nün deneyimli eğitmenleri ve birbirinden güzel atları, hayatınızın sonuna kadar unutamayacağınız bu anı paylaşmak için sizi bekliyor.

Üstelik leziz bir çiftlik kahvaltısı da cabası!

Taptaze, lezzetli ve tamamen organik ürünlerden oluşan çiftlik kahvaltınızda sizi şunlar bekliyor:

Beyaz peynir
Tulum peyniri
Yeşil ve siyah zeytin
3 çeşit organik çiftlik reçeli
Haşlanmış yumurta
Sosis
Domates
Salatalık
Simit ve ekmek
Çay

İstanbul'un içinde, şehrin tüm kaosunu geride bırakmanızı sağlayan Gümüşdere Köyü'nün sessiz sakin atmosferinde bir yandan leziz bir çiftlik kahvaltısının tadını çıkaracak, bir yandan da Atlıtur Kulübü'nün profesyonel binicilik eğitmenlerinden 40 dakika sürecek ilk binicilik dersinizi almanın keyfini yaşayacaksınız!

Nerden başlasam, nasıl anlatsam bilemiyorum yani. Gerçi aradan 2 hafta geçtiği için sinirim de geçti ama vaadedilen ile karşılaştığımızı paylaşmadan edemeyeceğim.

Web sitelerindeki fotoğraflar biraz aklımızı karıştırmış olacak, Zekeriyaköy'ün içinden geçip Gümüşdere Köyü'ne varana kadar, o kadar güzel ve yeşil bir güzergahtan geçtik ki, avuç içi kadar tesisi gördüğümüzde yaşadığımız şok görülmeye değerdi. 4 tarafı kapalı, (m2 vermek istemem:) ufacık bir alan karşıladı bizi... Olsun dedik, leziz çiftlik kahvaltısı ederiz biz de ve ilk intibayı bastırmaya çalışarak içeri geçtik.

İçeri geçince bir de ne görelim ?! Dışardaki alandan daha da ufak bir alan, tek tük masalar, daha önce ne olduğunu tam bilemediğim yerden bozma bir yer... kristal bir avize:) ve pelüş atlar... Kahvaltıya gelecek olursak, üstü streç filmle servis edilen domates, salatalık, peynir, zetin tabağı diyim ben, ha bi de pişmemiş sucuk dilimleri... Leziz çiftlik kahvaltısına benzemiyor, değil mi? 3 çeşit organik çiftlik reçeli ya da simit falan yok dememe gerek yok heralde. Tam bir hayal kırıklığı...

Gelelim at binme kısmına. Saat 12'ye 6 kişilik randevu almamıza rağmen, gerek bir televizyon çekimi, gerek ekstra ödeyerek safariye, yani atla 4 dört duvar dışına çıkmayı talep edenler yüzünden ellerindeki at sayısının yetersiz kalması dolayısıyla 40 dk sürecek program için grubumuzu ikiye ayırdılar. 2 farklı grup, aynı anda 40 dk'lık hizmeti alamıyor dememe de gerek yok heralde! Oturduk bekledik sıramızı bizde. Elbette programımızın gerisine düştük ama başka bir işimiz olamayacağından! kimsenin umru olmadı. Son olarak profesyonel binicilik eğitmenim altta görülebilir, Emre. Atımın ismi de Pinokyo:) Birbirinden güzel atları şeklinde lanse edilen Atlıtur atlarından değil kendisi, çünkü yaşını sorunca kiralık olduğunu öğrendim Emre'den.

Atlıtur'un da dediği gibi Gümüşdere'ye gidince,

'Hayatınızın sonuna kadar unutamayacağınız bir anı bekliyor sizi!' :)

Yine J'adore hep J'adore

2011-03-20T09:33:00.000-07:00

Bilmeyen herkesi J'adore ile tanıştırmak gibi ulvi bir görevim varmış gibi davranıyorum bu aralar. Götürdüğüm herkes acayip mutlu ayrılırken mekandan, bu ziyaretlerin sıklaşması bende bazı endişelere sebebiyet vermeye başlamıştı ki, Oh la la Beatrice! ile tanıştım. Belki bi bardak su gibi 0 kalori değil ama bi tabak çikolatalı pastadan daha hafifcene... Pandispanya, çilek, muz ve çikolata. Yeme de, içinde uyu cinsinden. click!

Kartepe

2011-02-21T07:34:00.000-08:00

Hava değişikliği, mekan değişikliği, işin aslı rutinin dışına çıkma isteğim tavan yapmıştı son zamanlarda. Dml'nın artık gidelim şu dağa çağrısına daha fazla direnemeyip kabul ettim ve cumartesi sabahı kendimizi yola vurduk. Aman allahım, o nasıl bir mutluluk! Sadece 1 saat uzaklıktaki Kartepe'ye gitmemize rağmen, sanki kmlerce uzaklıkta bambaşka bir dünyaya gidiyormuşuz hissiyatı... Bavullar, kayaklar, yolda yeriz diye düşünüp abartarak aldığım çikolatalar derken arabada zerre yer olmaması... Dml ile Mhl'nın harika kopilotluğu... Yol nasıl geçti anlamadık sonuç olarak. Dağa tırmanmaya yeni başlamıştık ki, otelimize vardık. Yazıcılar'ın köy kahvaltısı hayallerimizi süsleyerek, içeri daldık. Gerisi bal, kaymak, reçel, peynir, bol miktarda çay ve yediğimizin hesabını tutmayı reddettiğimiz kızarmış trabzon ekmekleri...

Neyse yediğimiz içtiğimiz bizim olsun, giydik nostaljik kayak pantalonlarımızı, kuşandık eldivenlerimizi, atkımızı, şapkamızı, aldık günlük sınırsız skipassımızı, pistleri kontrole çıktık. Kar güzel, pistler güzel, telesiyej sırası bile güzel desem, ne kadar harika bir başlangıç yaptığımızı anlatmak için yeterli olabilir sanırım. Öğlen molasında sadece salep içip, pistlere ger döndüğümüzde sıralar artmış, hava bozmuş, hatta sis ve kar bastırmıştı ama dokunmadı bize. Güzel güzel karın tadını çıkarıp, ekstra çıkışlarla sınırsız kartlarımızın hakkını verebilmiş olmak yetti bizi mutlu etmeye.

Cumartesinin tadına varamadan, pazar sürprizlerle karşıladı bizi. Mrllar geldi bi kere yanımıza ki, bu sürprizlerin en güzeli... Gerisi kar, sis, fırtına, zincir, trafik... Herşeye rağmen pes etmedik, yarım satlik yolu 1.5 saatte tırmandık. Doğanın tadını çıkarmaya baktık. Yan araba bizi ne kadar caydırmaya çalışsada, pes etmedik:) Görmeden kaymaya ve donmaya razı olduk resmen. Yinede güzeldi. Yavaş yavaş indiğimiz dağ yolu bile eziyet gibi gelmedi. Kafamız dağıldı, istenildiği gibi rutinden çıkıldı. Daha verimli bir hafta bekliyor umuyorum bizi.

Careful What You Wish For

2011-02-13T13:44:00.000-08:00

Yeni yıl bana yenilikler, iyilikler getirsin istedim. Geçtiğimiz sene iyi bi kız olduğuma inandım, bunu hakettiğimi düşündüm... Artık ne kadar çok istediysem bazı şeyleri, anında geri dönüşleri almaya başladım. Yılbaşı gecesinden başlayarak değişim rüzgarları esmeye başladı hayatımda. Değişim hoşuma gitti, kendimi onun kollarına bırakmak iyi hissettirdi... Zaman su gibi akıp gitti ve ben zamanımı farklı şekilde kullanmaya başladım. Intermediate turkish'i boşladım, kabul ediyorum. Üzgünüm şu an, arayı en kısa zamanda kapatmak niyetindeyim. Diğer niyetim ise, bundan böyle ne istediğime daha çok dikkat etmek... 'Çok istediğim şey, belki de benim için iyi bir fikir değildir' diye düşünmek.

http://www.ruanhoffmann.com/

Yıl Sonu

2010-12-31T17:11:00.000-08:00

Son dakikaya kadar bi belirsizlik, bi gecenin akibetini tahmin edemezlik hakimdi yılın son gününe. Geçtiğimiz bir kaç yıldır bir çok plana dahil olup, son anda cayan biri olarak plan yapmadım bu sefer. Spontane takılmaya karar verdim, az daha dibe vuruyordum, hatta vurdum... 12'ye bi kaç saat kala Tuba'yı aradım, kuaföre gittim, şarapları paketledim, 1 tepsi! baklavayı Atapol'a yollattım ve kaybolmadan arkadaşlarımın yeni evinin yolunu buldum.

Ağacın süslenmesi, yemeklerin tüketilmesi, kokteyllerin yapılıp pasta, kurabiye, baklava ayırdetmeden mideye indirilmesi göz açıp kapanıncaya bitmişti. Boyacıoğlu hanesinin bir klasiği olarak ağacın önünde fotoğraf çekildik. Tombalayı Yonca'nın şen sesi eşliğinde oynadık, Senem ile ben gece damgamızı vurduk resmen. 2011'in aynı şekilde ikimize de uğurlu gelmesini diliyerek geceyi noktaladık.

Geceyi noktaladık mı dedim? Kendime adıma konuşmam gerekirse, hiç beklenmedik şekilde kendimi karşıya geçerken buldum. Otopark fiyaskosu, şarj sorunsalı, nakit sıkıntısı, soğuk ve her cins insanın sokakta cirit atması durumuna rağmen Osmanbey'e vardım, ordan da Nişantaşı'na! Madem kemikleşmiş huylarımı, takıntılarımı yıkmak niyetindeyim dedim kendime, al sana...

2011

2010-12-31T16:52:00.000-08:00

Önüm arkam sağım solum, hatta içim dışım malum. Ondan başkasını düşünemiyorum. Dolayısıyla bol kostümlü, bol fotoğraflı, dolup dolup taşan stüdyolu bir yıl diliyorum kendime. Kadir kısmet tabi ama inanıyorum, 2011 yarayacak Galata esnafına:)

Big Chefs- Büyük Buluşma

2010-12-30T16:35:00.000-08:00

Nihan bir mail attı geçenlerde. Sıla ve Merve İstanbul'a geliyorlarmış, buluşsak ne güzel olurmuş... Grup oldukça kalabalık ve kızlardan biri Boston'dan biri Londra'dan gelicek olunca, buluşma uzak bir ihtimal gibi gözüktü önce. Sonra mailler havalarda uçuştu ve stüdyoda buluşuldu. Yılbaşı arifesinde mucize gibi bişi oldu. Önce kendimizi son havadislere kaptırdık, zamanın nasıl geçtiğini anlayamadık. Aklımıza yemek düşünce Şişhane Big Chefs'i arayıp rezarvasyon yaptırdık...

Büyük Hendek boyunca yürüdük salına salına, aynı eski günlerde yurtlardan yemekhaneye yürüdüğümüz gibi. Ekip tam takım değildi ama tama yakındı. Muftağın hemen yanında bize ayrılan büyük masa ise tam bize göreydi.

Duvarda dekor mahiyetindeki şaraplar tüm gece gözümüzü alırken, bizimkiler GripSavar içerek geceye başladı. Sohbetin doruğunda büyük tepsilerde servis edilen çaylar ile gece noktalandı. Arzu'nun kardeşi lambadan sarkan kurabiyeleri de yedi ya, ortamda silip süpürülmedik bişi kalmadı.

Kosinitza

2010-12-28T15:48:00.000-08:00

Murat'ın uzun zamandır ağzında gevelediği Kuzguncuk mevzusu sonunda açıklığa kavuştu. Vedat Milor'un tadı damağımda kaldı dediği deniz ürünleri ağırlıklı menülü Kosinitza'nın yolu tutuldu. Galata'dan gelince zorlu bir yol maratonu aşmamız gerekti ama Kuzguncuk ışıklardan içeri girip hemen sağda bir kaç masalı ufacık mekanı görünce rahatladım. Leziz yemekleri ve birbirinden güzel şarapları ile ün salmış mütevazi mekana hemen ısındım.

Beyaz şarabımızı yudumlarken, orta masadaki soğuklardan başladık, ara sıcaklara ara vermeden devam ettik. Ana yemekleri ise hiç göremedik... Sanıyorum bir seçim yapmamız gerekiyormuş, soğukların ve ara sıcakların bizi bu kadar zorlayacağını düşünmedik.

Balık çorbası, deniz mahsülleri pilavı güzeldi ama karamelize soğanlı çiputa filetosunın, somon dilimleri arasında közlemiş patlıcanın ve ızgara ahtapotun tadı damağımda kaldı. Aklım ise Kosinitza'da... İşletme sahibi İbrahim Özyürük'ün ilgi ve alakası takdire şayandı desem, abartmış olmam heralde.

Balıkçı Sabahattin

2010-12-24T13:41:00.000-08:00

Sultanahmet'i avucumun içi gibi bilmem ama biraz bilirim. Son zamanlardaki otel görüşmeleri sırasında ara sokaklara da girdim çıktım. Ne tarafa gitsem, ben burdan geçmiştim, ben burayı biliyordum oluyorum. Balıkçı Sabahattin de ismini duymuş olmama rağmen, yerini bilmediğim ama merak ettiğimdi. Rezervasyon yaptırdık, yola çıktık. Bi kaybolduk bi kaybolduk ki anlatamam. Allahtan Sultanahmet çok keyifliydi. Sokaklar bomboş, insanlar tek tük.. Otoparkına arabamızı bırakıp, bahçedeki kapalı alanlardan birine girdik. Aralık 24'ü olmasına rağmen cennet gibi olan ılık havanın tadı çıkarttık. Mezelerimizi ısmarlarken, deniz mahsüllü pilavını, patlıcan salatasını atlamadık.

Muhabbet güzel olunca, mezeler de yanına yakıştı. Biraz şarap, biraz mezeyle karnımız doydu desem yeri ama üstüne kalkan söyledik. Tatlı ve meyve tabağını gördüğümde, durmanın zamanı çoktan gelmişti. Yemeklerin lezzetleri fena değildi ama ... Ortam, Sultanahmet tarafının ambiansı dolayısıyla keyifliydi. Bir dahaki sefere arabayla gitmek yerine yaya gitmeyi ve meydan çevresinde yürümeyi öneriyorum kendime.

Belgesel

2010-12-02T07:22:00.000-08:00

Belgesel izlemeyi severim. İstanbul hakkında belgeselleri daha da çok severim. Birden çok imparatorluğa başkentlik yapmış, dolayısıyla da bir çok kültüre ev sahipliği yapmış İstanbul’da yaşayan çeşitli cemaatlere mensup sanatçıların tanıtıldığı ve bu şehrin onlara verdiği ilhamın konu edildiği belgeseli duyunca da merak ettim, bu sanatçılar arasında kimler varmış diye baktım. Sanatçılar arasında Ara Güler, İzzet Keribar ve geçenlerde tanıştığım Habib Gerez isimlerini görünce Annie G. Pertan'ın belgeseli Kültürel Farklılığın Renkleri'ni kaçırmamak için burnumuzun dibindeki Tarık Zafer Tunaya'nın yolunu tuttum. Babaannemlerin ve annemlerin nikahlarına ev sahipliği yapmış eski evlendirme dairesi, yeni kültür merkezine sonunda gitmiş oldum.

35 saat süren söyleşilerden kesitler, İstanbul'da yaşayıp, bu şehir ile beslendiklerini söyleyen sanatçıların çalışmalarından örnekler, tarihi yarımadanın ve Boğaziçi kıyılarının yanı sıra İstanbul’un farklı kültürlerini barındıran yerleşim yerleri: Balat, Fener, Hasköy, Galata, Kurtuluş, Şişli, Beyoğlu ve Boğaz köylerinden görüntüler ve müzikler ile keyifli bir belgesel çıkmış ortaya.

Sanatçılardan bazıları, Ahırkapı Roman Orkestrası, Lolita Asil, Leonidas Asteris, Kobra Murat, Sibel Horada, Selim Sesler, Robert Haddeler, Hayko Cepkin, İzzet Keribar, Ara Güler, Suzy Hug –Levi, Erol Sarrafian, Habib Gerez...

Pera Müzesi ve Tarık Zafer Tunaya'dan sonra son gösterim, 20 Ocak’ta Sismanoglio Megaro’da (Şişmanoğlu Konağı).

Korčula

2010-11-20T08:10:00.000-08:00

Bayram tatilimizin son günü en keyiflisiydi. Kimseye bağlı kalmadan gezmek, istediğin yerde durup fotoğraf çekmek ne güzel şeymiş, Gür ailesinin daveti sayesinde hatırladım. Tur paket programında olmasına rağmen gitmeyi hiç düşünmediğim Korčula adası, rehberimiz tarafından çok methedilince, geze geze ona doğru gitmeye karar verdik.

Dubrovnik'in batısına doğru 50 km ilerleyip Ston'da ilk molamızı verdik. 5.5 km'lik şehir surları ile Avrupa'nın en uzun surlarını arasında sayılan, Çin Seddi'nin de hemen arkasından gelen surlar Ston merkezden bağlayıp, bir bilinmeyene doğru dağlara çıkan duvarları izledik. Ston sonrasında üzüm bağları ile kaplı yarımadanın içinden geçerek Orebic'e geçtik. Ordan da feribotla ver elini Korčula.

Korčula, Adriyatik denizinde, 16.000 nüfuslu bir ada. Tahmin edileceği üzere de Dalmaçya kıyılarında. Adaya arabalı feribot ile geçiliyor. Marco Polo'nun doğduğu ev adada bulunuyor.

Çam ağaçları ile kaplı adada, eski şehir bölgesini kaplayan Venedik tarzındaki yapılar insanı adaya hayran bırakıyor. Bizi hayran bırakmasının dışından şaşkınlık içinden bırakan ise, adanın boşluğu oldu. Resmen in cin top oynuyordu...

O kadar boştu ki, yemek yiyecek yer bulmakta zorlandık. Bir markete girip, ekmek arası sandviç yaptırmayı en uygunu bulduk.

Feribotumuzu kaçırmamak için, yemeğimizi de dönüş yolunda yedik. Her döndüğümüz dönemeçte, o kadar güzel manzaralar bizi karşıladı ki, sürekli durduk, sürekli adriyatik üstü bulut fotoğrafları çektik.

Karadağ

2010-11-19T13:15:00.000-08:00

Mostar gezimizden çok memnun kalınca, Karadağ'a da aynı turla gitmeye karar verdik. Küçük grup ile seyahatin faydalarını her bakımdan gördük ya, devam. Ne kadar az insan, o kadar hızlı hareket, sınırlardan o kadar hızlı geçiş, o kadar az türk...

Sabah kahvaltısı sonrası, minibüsümüz bizi otelden almaya geldi. Bu sefer harita üstünde Dubrovnik'in sağına doğru yol aldık. Karadağ sınırına ulaşmak pek uzun zaman almadı ama sınırı aşmak, Bosna'ya girmekten çok daha uzun sürdü. Bu sefer pasaportlar görevliler tarafından tek tek toplandı. Bizim rehber şaşkın, sınır görevlileri ondan şaşkın. Adamlar uzun zamandır boş takıldıklarından, birden onlarca otobüs sınıra dayanınca neye uğradıklarını şaşırmışlardı.

Eski Yugoslavya'yı oluşturan altı cumhuriyetten biri olan Karadağ, Kosova'dan sonra dünyanın en yeni bağımsız 2. devleti. Bizim rotamız ise Karadağ kıyı şeridi boyunca, önce Kotor sonra Budva. Kıyı şeridi 293 km olunca, bol bol plajları olan, bu plajları da oldukça popüler olan bir yer Karadağ ama plajları kadar irili ufaklı koyları, girinti ve çıkıntıları ile yolculuk için zevkli bir parkur. Doğal bir liman olan Kotor, Adriyatik kıyısında fiyort benzeri bir oluşum. 'İlla yazın gelinecek diye bir durum yok yani' diye ikna ettim kendimi. Bulutların ve onları takiben yağmurun tadını çıkarmaya baktım.

Her noktadan manzara bi başka güzeldi ama biz burda durduk. Etrafımızda dönen koy o kadar güzeldi ki, çektiğim fotoğrafların hiç birini o etkiyi veremediğinden sevmedim. Dolayısıyla sadece durduğumuz noktadan ve o noktanın yerlisi bir dalmaçyalıdan bir kaç fotoğrafı uygun gördüm.

Benimkine olan özlemim mi kabardı bilmiyorum, köpeği çok sevdim ama o beni, benim onu sevdiğimden daha çok sevmiş olacak, tepeme çıktı desem yeridir. Görkem tutmasaydı, benimle minibüse binmekte bir sakınca görmüyordu.

Kotor, yeni bir yerleşimi de olmasına rağmen, çevredeki bir çok şehir gibi eski şehri ile anılıyor. Kotor'un Old Town'u, Güneydoğu Avrupa'da en iyi korunmuş ortaçağ şehri olarak biliniyor.

Yerel rehberimizin ufak turundan sonra serbest zamanımızı elimizde harita ile dolanarak geçirdik. Dubrovnik ve Mostar'daki dükkanlardan çok daha şık dükkanlar Kotor'da karşımıza çıktı. Bar, kafe ve restoranlar tarafından işgal edilmiş eski şehirde, bir çok meydan ve her meydanda da bir kilise mevcut. Eski binalar çok güzel korunmuş, saksı saksı çiçeklerle yeşillenmiş, rengarenk kepenklerle canlı.

Sonuç olarak Kotor güzel. O kadar çok meydanı var ki, kimsenin olmadığı, hatta içinden pek kimsenin geçmediği bi tanesinde oturup ıspanaklı börek, marmelatlı çörek yemek bile mümkün.

Kotor sonrası, Budva yoluna çıktık. Avrupa Jet Sosyetesinin uğrak yeri olarak Budva'ya girmeden önce de, Sveti Stefan adasına tepeden baktık. Eski balıkçı kasabası, şimdi özel bir işletme olarak çalışan, anakaraya daracık bir yol ile bağlı olan yerleşim.

Budva, Karadağ turizminin kalbi olarak bilinen bir şehir. Havadan mıdır nedir, bu şehrin özelliğini pek anlayamadım şahsen. Eski şehir desen var, lüks teknelerin bağlandığı limanı var, uzunca bir sahili var ama ruh yok. Ya da mevsimsel nedenlerden dolayı bana öyle geldi. Herhalde jet sosyetenin bir bildiği var da, buraya geliyorlar, değil mi? Rusya ve Sırbistan'dan ünlüler geliyormuş, sahilleri meşhurmuş... Bana sanki bizde alası var gibi geldi:) Eski şehir de, Kotor'un ki kadar büyük ve güzel değildi. Yine de dolandık, yağmuru yedik ve bu seyahatin bir klasiği olarak yine yemeği yiyemedik!

Hayalet şehir

Karadağ'ın köpekleri isimli arşivimden...

Yemek Budva'da da fiyasko oldu. Sosyetik Budva'da, funghi ısmarlamama rağmen, en son elimde aluminyum folyaya sarılı margarita'mla koşarken görüldüm. Karadağlıları genellemek istemem ama akıllarından şüphe etim, ha bi de esas gelir kaynakları turizm olan bu adamlar jet sosyeteye ya da her hangi bir turiste nasıl hizmet verebiliyor merak ettim.

Mostar

2010-11-18T17:06:00.000-08:00

Bizim tur şirketleri fiyatları şişirince, kendimi alternatifleri kovalarken buldum. Adreatic Tours'u keşfedince rahatladım, Hırvatistan dışı destinasyonlara onlarla gitmeye karar verdim. Tanımadığımız insanlarla, daha ufak bir minibüs içinde, komik ingilizceli ve bol esprili rehberimiz ile Bosna Hersek- Mostar yolu beklediğimden keyifliydi. 3 sınır geçişine rağmen, 2 molalı 3.5 saatlik yol su gibi geçti.

İlk sınır geçişinden sonra Neum'da durduk. Bulutlu manzaranın keyfini kahve eşliğinde çıkardıktan sonra, Hırvatistan'a tekrar girip çıktık. Listeler halinde isim ve pasaport numaralarının verildiği son sınır geçişinde baya bi bekledik.. İkinci durağımız ise, Türklerin Bosna topraklarında kurdukları ilk köy, Osmanlı köyü, Poçitel. Neretva isimli bir ırmağın yanında, yemyeşil bir dağın yamacında kurulu ufacık bir yerleşim. Camii, konakları, hamamı ile minyatür bir şehir gibi çıktı karşımıza aniden. Köy iyiydi güzeldi ama Türk tur şirketleri ile seyahat etmeyerek uzak durmayı başardığımızı zannettiğim Türklerin istilasına uğramıştı bile vardığımızda. Fotoğraf çekmemi nerdeyse imkansız kılan karınca ordusu kıvamındaki turistlerden fırsat buldukça gezdik, hiç yabancılık çekmedik.

Poçitel sonrası, Mostar'a girdik. Yerel rehberimiz bizi karşıladı. Savaş sonrası zarar gören yapıların bazıları aynen korunmuş, iç burkan atmosfer baki kalmış, delik deşik duvarlar insanın canını yakıyor.

Mostar denince akla iki köprü geliyor, old brigde ve crooked bridge. Crooked Bridge, 'Old Bridge'in deneme versiyonuymuş. Sokakları, dükkanları, camisi, tabakhanesi, Fransızlar tarafından restore edilen hamamı, her şey Osmanlı kokuyor Mostar'da. 13-18 y.y. arasında uzun süre Osmanlı egemenliği altında kalınca, Türk kahvesi yerel içecekleri, dolma, sarma, börek, cevapcici (köfte) yerel yemekleri olarak benimsenmiş.

Şehrin simgesi 'Eski Köprü', savaşta zarar gören herşey gibi yerle bir olmuş '93 yılında. Camii, kilise, sinagog hepsi zarar görmüş. Türk bir firma 2000 itibariyle köprüyü aynı değerlerde baştan inşa etmiş. Yeni gözüken taşlarına rağmen, şehrin iki yakasını birbirine bağlayan köprü çok etkileyiciydi. Üstüne çıktık, sağından baktık, solundan baktık, doyamadık. Bide hava güzel olsaydı da, daha iyi bir görüntü ortaya çıksaydı diye düşünmekten bir türlü kendimi alamadım. Gerçi köprü hayalimde kurduğumdan farklı çıktı, sanırım gözümde çok büyütmüşüm.

Yürürken ayaklara masaj yapan yoldaki taşlara 'kaldırma' deniyormuş.

Şu anda tüm dinlerin kardeşliğinin barışını simgelediği söylenen haç (güyya), savaşı tetikleyenlerdenmiş...

Koski Mehmet Paşa Türbesi sonrası savaştan kalan eşyaları satan dükkanları, tablo satan galerileri gezdik. Yemek yiyecek bir yer aradık ama Türk kalabalığından ne mümkün! Girdiğimiz her yerde ya boş masa yok, ya da börek. Şadrvan diye tavsiye edilen restorana oturmaya çalışmak ise hepsinden imkansızdı. Çalışanlar hayatlarında böyle kalabalık görmemiş gibi davranıyordu. Azarlanmaya bile razı olarak, başkalarının masasını paylaştık. Sipariş verdiğimiz karışık yemek tabağı buluşma saatimiz olan 15.00'e 5 dk. kala gelince, en hızlı yemeğimizi yiyip minibüse koşarak döndük.

Dubrovnik

2010-11-17T10:53:00.000-08:00

Sabah 6.30 uçuşu için 3.30'da havalimanında olmamız gerektiği söylendiğinden, uykusuz ve yorgun Sabiha Gökçen'in yolunu tuttuk bayramın 2. günü. Yorgunluktan nasıl geçtiğini anlamadığımız 2 saatlik uçuş sonrasında, tekerlekler Hırvatistan'a dokunduğu anda, uyanıp hiç bişi olmamış gibi 4 gece kalmalı, 5 ful gün gezmeli bayram programımıza start verdik, sanki karnımız tokmuş, uykumuz yokmuş gibi. Direk Dubrovnik'e uçtuğumuzdan, otobüsle 'Eski Şehir'e gitmemiz çok uzun sürmedi. Yolda öğrendiğimiz abartılı ekstra tur fiyatlarının şokunu atlatamadan, şehrin 'Pile' kapısından içeri girdik.

Eski adı Ragusa olan Dubrovnik, Adriyatik kıyısında güzel mi güzel bir orta çağ şehri olarak karşıladı bizi. '91 yılındaki iç savaş sırasında büyük bir bölümü zarar gören şehir, UNESCO desteğiyle gerçekleştirilen restorasyon çalışmaları ile eski haline kavuşmayı ancak 2005 yılında başarmış. Onofrio çeşmesinin yanından geçip, Stradun boyunca yürüdük. Sağlı sollu dükkanları ile oldukça geniş taş bir cadde olan Stradun, tabela kirliliğinden nasibini almadığından hemen kendine aşık etti beni.

Saat kulesi, Rektör'ün evi, Sponza Palas, Dubrovnik Katedrali, yerliler için kurulan pazar derken 'old harbour'a vardık ve şehrin bittiğini üzülerek anladık. Deniz ürünleri satan sürüyle restoranları, düzenli sokakları boyunca düzgün taş binaları ile mutlaka gidip görülmesi gereken (mümkünse sevgiliyle) ufak ama çok şık ve romantik bir şehir Dubrovnik, adeta bir film seti.

1 euro'ya 7 küsür kuna aldığımız para değişiminden sonra saati öğlen edip, pas geçtiğimiz kahvaltı yerine direk pizza ile Poklisar'da öğlen yemeğinden başlamaya karar verdik.

Pizzalar o kadar büyük geldi ki, bitiremedik ve buluşma saatini geçirmemek için Stradun boyunca koşarak geri döndük. Otelimiz Lero'ya bavullarımızı yerleştirmek ve biraz kestirme için 'old town'dan ayrıldık. 3 yıldızlı otelimizin temiz yatakları bizi karşılayınca, yığıldık kaldık bir süre ama bende uyayacak göz olmadığından 15-20 dk. yürüme mesafesindeki merkeze doğru harekete geçtik. Adriyatik ayaklarımızın altında olduğundan manzara süperdi.

Çıkmadan dönmeyin dedikleri şehir surlarını hedef belirledik ve 70 kuna'ya tepeye tırmanıp, 2 km'lik parkuru bol bol manzaranın tadını çıkarıp, fotoğraflayarak, kırmızının tonlarında kiremitlerle kaplı çatıları ve kırık dökük balkonlu ve pencereli evleri inceleyerek tamamladık.

İndiğimizde ne bacaklarımız tutuyordu, ne kolumuz kıpırdıyordu. Bu zorlu parkuru tamamladığımız için, soğuk havaya rağmen kendimizi dondurma ile ödüllendirdik.

Gerisi dükkanlara bakmaca, fotoğraf çekmece ve Stradun'un keyfini çıkarmaca, diğer Türklerden fırsat kalırsa... Bir söylentiye göre bayram için 5000 türk gelmiş Dubrovnik'e! Bağıra bağıra konuşan insanların muhabbetleri hem canımı sıkıp, hem de beni yorunca mümkün olduğunca uzak durmaya çalışmak kaçınılmaz oldu bana. Markete uğrayıp, otele otobüsle döndükten sonra, fiyasko bir akşam yemeğini takiben Gümüş, Binbir Gece ve Ezel'i görmek televizyonda şaşkınlık ve saçma bi tebessüm yarattı bende. İstanbul'da oturup izlemediklerimi, Dubrovnik'te uykuya dalarken izlemek çok alakasızdı.

Bayram

2010-10-29T12:24:00.000-07:00

Kutlamaları eski İstanbul'un nirengi noktalarından birinde izleme şansını kendi elimizle teptik, Galata'da bulunan Cumhuriyet Bayramı süslemeleri ile keyiflendik.

Serdar-ı Ekrem'de bir apartman kapısı.

Kuzguncuk Çınaraltı

2010-10-24T23:49:00.000-07:00

Pazar kahvaltısı için Çınaraltı'na gidelim dedim, Çengelköy'de olana. Lise yıllarından beri gittiğim, daha önce gitmemiş olanları götürmeyi görev bildiğim, dışardan içecek getirmenin yasak, börek getirmenin yasak olmadığı çay bahçesine. Görkem'e söyleyince hemen kabul etti, ama onun bahsettiği Çınaraltı ile benim bahsettiğimin aynı yer olmadığını anlamamız zaman aldı. Kuzguncuk'a gittik. Onun lise yıllarından beri gittiğine...

Kuzguncuk trafik ışıklarının hemen arkasındaki sahili ve olmayan bahçeyi görünce biraz şaşırdım çünkü mekan bir kaç banktan ibaretti. Meğer banklara da servis yapıyorlarmış ama hava serin olunca biz içeri tercih ettik. Sahanda gelen menemeni ve sucuklu yumurtası meşhurmuş, hepsinden söyledik. Portakal suyu, çay, peynirli kahvaltı tabağı, çıtır çıtır ekmek gelince sofrada yer kalmadı ama masada tekrardan yer açılması uzun zaman almadı. Bir süredir sabahları müsli yediğimden kahvaltı biraz ağır gelmiş olacak ama değişiklik iyi geldi. Ha bir de, kahvaltıyı Grkm ısmarlayacaktı ama parası çıkmadı. Her ne kadar bana abla demesi yasak olsa da, arada abla olduğumu hissettirmeyi seviyor sanırım. Gerçi benim de hoşuma gidiyor.

Gelecek sefer, benim Çınaraltı'ma gidilecek.

Cuba+Groove

2010-10-23T02:00:00.000-07:00

Mlk doğumgünü için Cuba'ya rezervasyon yaptırmış. İnsanlar kendilerini latin ezgilerine kaptırıp çılgınlarca dansetmeye başlamadan önce, meğer mekanda sakin kafayla oturup aydınlık bir ortamda yemek yemek mümkünmüş. 10.45 itibariyle masalar kaldırılınca da, ortam tamamen değişip esas bildiğimiz yüzünü gösterebiliyormuş.

Gecenin ilerleyen saatlerinde eğlenceli olduğu kadar yorucu bir mekan halini aldı Cuba benim için. Mükemmel konumumuza rağmen, 1'e doğru adam başına düşen m2'nin azalması ile kendimizi dışarı atmaya karar verdik. İçeri girmenin bu saatlerde zor olduğunu biliyordum ama meğer dışarı çıkmakta en az içeri girmek kadar zormuş...

Temiz hava, taksilerin her an ayaklarımızın üstünde geçme ihtimali ve grubun geri kalanı ile tekrar karşılaşma çabası bizi kendimize getirdi. Kolumdaki bilgisayara rağmen, kendimi baya iyi hissetmiş olucam, eve gitmekten vazgeçip tekrardan Asmalının kalabalığında kaybolmayı göze aldım. Mlh bize Groove'da mükemmel bir masa bulunca oturduk. Bir kadeh eşliğinde ve mendil, gül, popcorn, prenses tacı! satanların ısrarları arasında zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Signalization 101'den sınıfta kaldım. Sabah 4.30'da eve dönmeyi yadırgamadım.

Doğa Kültür Merkezi

2010-10-18T13:48:00.000-07:00

Pazartesi kaçamağım, Otağtepe Tema-Koç Doğa Kültür Merkezi.

Kavacık'ın keşmekeşinden bir kaç dakika uzaklıkta, yemyeşil bir alan. Görüntü kirliliği yaratan 1000lerce binadan yüksekte, insana kendini el üstünde hissettiren, hiç tahmin edilemeyecek bir boğaz manzarası ile insanı büyüleyen bir park. Kafa boşaltmaya, hayallere dalmaya, içindeyken göremediklerime birde dışardan bakmaya karar verdiğimde gideceğim yegane mekan!

Ye Dua Et Sev

2010-10-18T10:35:00.000-07:00

Kitabı okuyalı 1.5 seneden fazla olmuş. O zaman Milano'daydım. Aylardan Nisan'dı ve ben bisikletimle Giardini Pubblici yollarındaydım. Gilbert'in yaşamından ve verdiği radikal kararlardan çok etkilenmiştim, çekip gitme, dünyayı gezme ve kendimi arayıp bulma isteğime benzetmiştim. Filminin geleceğini duyunca da heyecanlamış, hayal ettiklerimi perdede izleyecek olmak beni meraklandırmıştı...

Şimdi İstanbul'dayım. Aylardan Ekim ve ben her zaman 4. Levent'e araba ile geçip, Şişhane'ye metro ile devam eden, salı- pazar 10.00-19.00 saatlerinde çalışan, bisikleti bırak neredeyse hiç yeşil, (sonbahar dolayısıyla) turuncu görmeyen, kendini kapana sıkışmış gibi hisseden, aynı şeyleri tekrar edenim. Kendime kızgınım.

Bütün bunların etkisi olmuş olabilir mi bilmiyorum ama filmi beğenmedim. Sanırım ben değiştim. Film mi kitabı andırmadı, ben mi eski ben değilim? 2 sene önce kurduğum hayaller nerde, ben nerdeyim?

Mikanos

2010-10-17T08:06:00.000-07:00

Gemi ile son durağımız, çılgın eğlencelerin adası olarak anılan Mikanos. Haftalar sonra bu adayı anlatmaya kalkacak olursam, aklıma gelen ilk kelime ise beyaz!

Sabahtan akşama adayı baştan sona gezmek, yüzmek, yemek için grup olarak planlar yapılmıştı bile sabahın erken saatlerinde. Hatta arabamız haftalar öncesinden ayarlanmıştı. Kucaktan kucağa gezen Kosmos ile tanışmamız da, 'Kosmos - Rent a Car'da yaşandı.

Arabaları kiraladıktan sonra, ver elini ada turu, bol rüzgarlı plajlar, küçük yerleşimler, dağ taş, değirmenler falan.

Fazla yürümeye sıcak bakmayan grubumuzun 2. destinasyonu ise yine bir sahil. Tatlı mı tatlı bir deniz, saatin erkenliğinin sağladığı boş bir plaj ve çifti 12 eurodan 2 şezlong, üstelik şemsiyesi de hediye... Biraz ısınalım da öyle denize gireriz deyince, hepimizin içi geçmiş. Uyanmak için denize girince de hepimizin iştahı açıldı tahmin edileceği üzere. Yunan salatası, cacıki ve çıtır patatesleri takiben, deniz mahsüllü spagetti yiyince de bi ağırlık çöktü doğal olarak. Özetlemek gerekirse, uyku- deniz- yemek- uyku- deniz ... demek yanlış olmaz bu sabaha. İşte benim yeni tatil anlayışım! Santorini fotoğraflarını kaybettiğimden beri canım fotoğraf çekmiyor.

Fazlasıyla güneşten nasibimizi alınca, şip şak üstümüzü değiştirdik ve günün geri kalanını Mikanos merkezde geçirmeye karar verdik. Bahsettiğim beyaz ile burda tanıştım. Bodrum mimarisini her ne kadar çağrıştırsa da, Mikanos'un sokakları bi beyaz, bi temiz, bi dar, bi güzeldi işte.

Ama bir rüzgar vardı ki, sersem etti hepimizi. Yel değirmenlerinin fotoğraflarını çekerken, denize uçacağımı falan düşündüm. Yere eğildim ve dinmesini bekledim ama boşuna... Mümkün olduğunca yere sağlam basarak, ara sokaklara kendimizi zor attık. Güneşi batırdık ve bir italyan restoranında Yunanistan seyahatimizi tamamladık.

Pire-Atina

2010-10-16T04:24:00.000-07:00

Bazı arkadaşlar Atina'yı pek sevse de, kabul ediyorum, ben sevemiyorum. İster önyargı densin, ister deneyimlerimden çıkarım, onları bize karşı önyargılı buluyorum ve soğuk ve ... Neyse, gemimiz Pire'ye yanaşınca gemide oturacak değiliz ya, indik bizde. Atina merkeze inmeyi aklımızdan geçirmediğimizden, önce taksicilerin sözle saldırısına ve el kol hareketlerine maruz kaldık. Yürüyerek limandan çıktık.

Ufak bir tren turu aldık, Pire'yi kolaçan ettik. Her yerin kapalı olduğunu gördük, diğer bir limana yürüdük. Ordan da kendimizi denize attık. Dondurmalı frappe, limonata gibi bir deniz, rahat mı rahat şezlonglar olmasaydı napardık bilmiyorum 40 derecenin altında... Hızlı bir kıyafet değişimi sonrasında, güne Turco Limano'da (Micro Limano) deniz mahsulleri ile devam ettik. Kapıdaki inatçı garsonlardan biri diğerlerinden daha inatçı çıkınca, bizi kaptı. O kadar çok yedik ki, 24 saat beni idare eder sandım. Meğer bu sadece ara öğünmüş.

Günün devamında Atina Plaka'ya gidilecekmiş, önce bir kafede tatlı, üstüne bir tavernada balık-ouzo yapılacakmış...

Plaka keyifliydi, zaten bizim oralardan pek farklı değildi. O kadar çok şey tanıdık geldi ki...

Tanıdık suratlar

Tanıdık dükkanlar

Pek tanıdık olmayan, ama hemen kendini sevdiren grafitiler...

Bir tek Plaka sokaklarındaki Boterolar, burda bunların ne işi var dedirtti. Satıcı Botero'dan özel izinle, tablolarını çoğalttığını iddia etti, biz de inandık:)

Santorini

2010-10-07T13:21:00.000-07:00

Santorini deyince çoğu kişinin aklına 'gün batımındaki mavi kubbleli kiliseler görseli' gelir. Ada hakkında araştırma yapınca hep benzer fotoğraflar çıkar ve insanı merak ettirir... Acaba Santorini'ye gitsem nasıl bir ada beni karşılar? Bende herkesin çektiği bu fotoğraflardan çeker miyim? Cevap elbette, bir aksilik olup fotoğraflar buharlaşmazsa tabi.

Santorini neresidir, özelliği nedir sorularının cevabı Ege Denizi'nde, Yunanistan'ın 200 km güney doğusunda yer alan volkanik adalar grubu olması. M.Ö. 1650 - 1450 yılları arasında püskürmeye başlayan volkan, kısa sürede çökerek adanın 73 kilometrekarelik bir alanının deniz altında kalmasına yol açmış. Bu da tarihte bilinen en büyük volkanik etkinliklerden biriymiş, ve Doğu Akdeniz'de çok büyük yıkıcı etkiler yaratan doğa olaylarına neden olmuş... Sonuç olarak, yüzlerce yıl önce patlayan volkan, adanın dik yamaçlarını oluşturmuş ve bugünkü Santorini o yamaçların tepesine kurulmuş.

Adanın dik yamaçlarla çevrili olması yüzünden bizim de gemimiz açıkta durdu ve ufak motorlarla Thira sahiline çıktık. 500 küsür basamağı katır sırtında çıkmayı düşünmediğimizden, teleferiğe doluştuk. Yükseldikçe o kadar güzel bir manzara sardı ki 360 derece etrafımızı, Santorini'ye hayran kaldım. O an bu seyahatin en özel noktasının bu ada olacağını tahmin ettim.

Tepeye vardığımızda eğri büğrü yolları, merdivenleriyle klasik bir yunan beldesi karşıladı bizi. İlk işimiz Thira otobüs terminalini bularak, meşhur Oia'nın yolunu tutmak oldu. Santorini denince akla ilk gelen fotoğrafları veren yer!

Daracık sokaklar, dip dibe yapılmış bazısı beyaz bazısı pastel tonlarda evler dükkanlar, begonviller, olmazsa olmaz mavi kubbeli kiliseler, terasında otururken her an aşağı uçacakmışsın hissini veren kafeler...

Meğer tam bana göreymiş Santorini. Uzun zamandır hayalini kurduğum ama neresi olduğunu bilmediğim. Fotoğrafa karşı soğukluğumu üstümden atabileceğim yegane yer. Bi süre beraber takıldıktan sonra ilk defa gruptan ayrılmama sebep olan. Güneş tepemdeymiş, yüzümde zerre krem yokmuş, karnım açmış, suya hasretmişim demeden saatlerce sokaklarında kaybolacağım, kendisine aşık olacağım yunan adası.

Manzaraya karşı oturduğum kafede hayallere daldım, Dml'ya mesaj attım (gerçi gitmedi...) 'Bu adaya tekrar gelinecek, ve kimlerle gelineceğini söylememe gerek yok heralde'. Güneşin batışını seyredemeyecek olmanın burukluğunu, makinemin hafıza kartındaki fotoğraflarla dindirmeye çalışarak otobüse bindim ve Thira'ya döndüm.

Annemler ile buluştum, sanki yeterince yorulmamış ve güneşten pancar gibi kızarmamışım gibi teleferik ya da katırla değilde, yürüyerek teknenin yanaştığı kıyıya inmeyi teklif ettim. Bensizken gittikleri sahilden annem pek tatmin olmamış olacak ki, hemen kabul etti. Herkes teleferiğe, biz katırları teğet geçerekten merdivenlere yöneldik. Aman yarabbi, meğer o ne zor parkurmuş! Kokuyu almamak için tıkadığımız burnumuzla, katır pislikleri üzerinden hoplayıp zıplayarak, katırların nalları ile zımparalanmış merdivenlerde düşüp kafamızı kırmamak için dikkatli adımlar atarak ama bi yandan da annem gemi kartını teleferik ile inen babamın çantasında unuttuğundan onları yakalamak için koşturarak... Aşağı vardığımızda bacaklarım tutmuyordu. Zangır zangır titreyerek bindiğim gemide, tek hayalim yalnız gezerken çektiğim fotoğraflara stoklamaktı. Hemen sadete gelmek gerekirse, güneşin en güzel açı ile geldiği o mavi kubbeli kilise fotoğraflarım ve diğerleri vardı ya, artık onlar yok... En çok korktuğum şey, Santorini'de başıma geldi. Fotoğrafları aktardığımı sanıp, karttan sildiklerimi bi daha görmek kısmet olmadı. Canım yandı resmen ama kadir kısmet dedim, unutmaya çalıştım. Tekrar geldiğimde daha güzellerini çekerim...

İşin aslı, bu adaya gidip yazar, şair, ressam, fotoğrafçı olmadan dönmek zor! Ada o kadar farklı, o kadar sıcak ve romantik ki, adaya ya da adada birine aşık olmadan dönmek daha da zor...

Yunan Adaları-Rodos

2010-10-03T15:08:00.000-07:00

Ege hastası bir insan olarak, Yunan Adalarını oldum olası merak etmişimdir.

Yıllar önce tek bir Atina seyahati, Yunanistan'a karşı genel bir yargı geliştirmeme ve 'ben heralde bi daha da buraya gelmem' dememe sebep olsa da, baba tarafım Girit ve Selanik dolaylarından geldiğinden midir nedir, kanım yine oraları çekmekteydi. Çoğu zaman bizimkilerden ayırmakta zorlandığım insanlarına bayılmasamda, deniz ve toprak beni çağırıyordu.

Ve annem her zamanki gibi organizasyonu yaptı. İlklerle doldu tatilimizi baştan sona planladı. İzmir'den kalkacak Ocean Majesty isimli gemimizde buluşmak üzere, onlar Bodrum'dan yola çıktı, biz İstanbul'dan. 19 Ağustos perşembe günü akşam saatlerinde Kordon'daydık. Sahilde yürüdük, güneşi batırdık, yemek yedik ve gemiye yöneldik. O anda seyahat başladı.

Seyahatin en başı tam bir fiyaskoydu... Limanda bizi karşılayan manzara, saatler önce gemiye alınması gereken bavullar sokakta! Gemide su yokmuş dedikodularına inananların 1,5 lt'den 4'er su kollarının altında... Bol bol pasaport sırasında beklemece ve beklenen sona ulaşma. Geminin merdivenlerine ulaşmanın verdiği şoku atlamadan kokteyl dağıtımı, anlık gülümsemeni kaydetmeye hazır fotoğrafçının flaşı... Odalara çıkış, kat görevlisi ile tanışma, bavuluna kavuşma faslı derken gün bitti. İlk merak ile güverteye de çıktık ama ben hemen eğimli yatağımı kontrole geçtim.

Yeni gün ile seyahat programımızı yakından inceliyim dedim ama olmadı. Eskiden bir yerlere gitmeden önce, programı ve gidilecek noktaları derinlemesine araştırırdım, bu sefer sıkıldım. Kendimi rüzgarın, dalgaların eline bırakmaya karar verdim. Baştan her günün programına bakmaktansa, her gün vardığımız limanı 'Gemi Gazetesi'nden takibe aldım.

İlk durak; Rodos

İzmir'den o kadar geç hareket ettik ki, Rodos'a vardığımızda saat öğleden sonra 3'ü bulmuştu. Hiç bir tura bulaşmadan gemiden indik ve 12 kişi olarak 3 taksiye bölündük. İlk olarak güneş ve denizden yararlanmak adına Kallithea (Terme Calitea) plajına gittik. Birer şezlong kiralayıp, çantaları üstüne boca ettik ve denize girdik. Çıkmadık. İçindeki kilisede nikah olan, restorasyon sonrası yerlerdeki taş döşemeleriyle kendine hayran bırakan termal kompleksi gezdik. Güneş batınca da, bi otobüse atlayıp merkeze döndük.

Rodos şehrinin Tapınak Şövalyeleri tarafından inşa edilmiş kalesi ve UNECO Dünya Mirası Listesi'ndeki Orta Çağ'dan kalma mahallesini bulmak için biraz yürümemiz gerekti ama değdi. Rodos eski şehriyle beni kendine hayran bıraktı. Dükkanlar gündüz ayrı, havanın kararmasıyla ışıklanınca ayrı keyifliydi. Daha çok zamanımız olsaydı da, kale içindeki mahalleyi köşe bucak gezebilseydim diye düşündüm. Bi meydanda oturduğumuz kafede beyaz peynirli krep üstüne, vanilyalı dondurma eşlinde frappeyi içince keyfime diyecek yoktu.

İyi ki doğdun, Mehli!

2010-10-03T05:48:00.000-07:00

Mhl'nin doğum günü bahane edildi. Mrl muffin siparişi verdi. Mhl yolu tarif etti. Kızlar sonunda ikinciye Galata'ya geldi ve bizi çok mutlu ettiler.

Yine de sormadan duramıyorum kendime. Hani dükkan buluşma mekanı olacaktı, akşamları, haftasonları dolup dolup taşacaktı? Çok klasik ama gerçek, herkes kendi derdine dalınca, sadece doğum günlerini vesile ederek buluşmak normal kabul edilir oldu. Neyse, buna da şükür.

Nostalji

2010-09-27T14:13:00.000-07:00

Nostalji ile kafayı bozduğum bu günlerde, Moma Propaganda'nın hazırladığı posterler gözümden kaçmadı. Geri dönülemeyecek olana, artık olmayan geçmişe yönelik özlemi gayet net şekilde gözümün önüne getirebiliyorum ama bugün hayatımızın büyük bir parçası olan Facebook, Twitter, Skype'ın hayatımızdan çıktığını ve 'Eskiden herkesin birbirini yakinen takip ettiği, dürttüğü siteler, ıncığını cıncığını paylaştığı platformlar vardı. Ah ne güzeldi eski günler..' dediğimi hayal edemiyorum.

“Everything Ages Fast”
For Maximidia Seminars.
By Moma Propaganda.

YouTube artık olmayan değil belki ama sansür yüzünden ulaşılamayan olduğundan canımı sıkıyor. Nostaljinin böylesinden, yani kendi vadesini doldurmadan geleninden korkuyorum.

Kırım Kilisesi

2010-09-26T12:34:00.000-07:00

İçerinin karanlığından bunalıp, kapının önüne çıktığımda ferahlıyorum. Hava açık ya da kapalı, hatta bazen kokulu olsun, her daim bizi karşılayan esinti kafamın dağılmasını sağlıyor. Eco ile Çarşaf'ın şebekliklerine, Çarşaf'ın yavrularının şaklabanlıkları da eklenince, sokak iyice eğlenceli bir hal alıyor. Sokak esnafının yaptığı gibi, sabahtan akşama sokakta oturasım geliyor... Kapıda boş boş oturmak güzel olabilirdi gibime geliyor bazen ama kapıya çıkmanın da kaçınılmaz sonuçları yok değil. Bir türlü pas geçemediğimiz sorular var ki, mecburi hizmete bağlamamak mümkün değil...

1- Bu bina da iyiymiş! Ne istiyolar, biliyor musunuz?
2- Galata Mevlevihanesi'ne burdan nasıl gidebilirim?
3- Kırım Kilisesi ne tarafta kalıyor?

İlk sorunun cevabını biliyorum ama bulaşmak istemiyorum doğrusunu söylemek gerekirse. Galata Mevlevihanesi'nin de yerini biliyorum ama uzun süredir restorasyon altında olduğundan kapalı olduğunu söylüyorum. En sevdiğim soru olarak üçüncü soruyu seçiyorum. Düz gidip, sağa doğru aşağı kıvrılan yokuşu takip edin. Sağda...

Diyorum, diyorum ama 'bir kere gittin mi sen her dakika yolunu tarif ettiğin bu kiliseye?' diye de kendime sormadan edemiyorum, yani edemiyordum. Geçenlerde şeytanın bacağını kırdım. Dnz bir davet düzenledi de, sonunda ben de meşhur kiliseyi gördüm!

Kırım Kilisesi (Crimean Memorial Church), Beyoğlu'nda bir Anglikan Kilisesi. 1858'de Abdülmecit'in izni ile temeli atılan kilise 1968'de tamamlanmış. Neogotik tarzda yapılan kilisenin bahçesinde anlatıldığı söylenen öykü ise, benim kulağıma ancak internetteki araştırmalarım sonucunda geliyor.

Foto. Deniz Önder

İstanbul'daki Anglikan Kilisesi'nin kuruluş öyküsünde ise İngiltere kralı değil, Osmanlı padişahı var: Sultan Abdülmecit... İngilizler ve Fransızlar Rusya'ya karşı Osmanlı'yı Kırım Savaşı'nda bir güzel kullandıktan sonra Abdülmecit aşka gelmiş, İngilizlere İstanbul'da bir kilise inşa etmeleri için izin vermiş. Yer olarak da eski bir Rum mezarlığını göstermiş...

Bu sırada, İngiltere'de 1837'de tahta çıkan Kraliçe Victoria 'nın dönemi sürüyor. Kraliçe Victoria, Anglikanlar için İstanbul'da bir kilise yapımına izin veren Abdülmecit'e mi, yoksa kilisenin açılışı anısına Abdülaziz'e mi orası belli değil ama Osmanlı padişahına, Londra'da yollara yeni çıkmış bir otomobil hediye ediyor. İstanbul'a ilk otomobil böylece geliyor ve şeyhülislam efendinin verdiği ''şeytan işidir'' fetvası üzerine otomobil Sarayburnu'ndan denize atılmak suretiyle imha ediliyor! Arkitera

1970'lerde cemaati azaldığı için kapatılan kilise, 91'de Sri Lanka'dan gelen Anglikan sığınmacılarla tekrar hayat bulmuş. Sık sık işittiğimiz kilise çanı, artık onlar için çalıyor. Kilisede kurslar düzenleniyor. Bir de İngiliz turistlerle, Galata'nın dar sokaklarında keşif gezisine çıkmış turistler önce bize yol soruyor, sonra kilisenin kapısını çalıyor.

Fasulye üzerine

2010-09-25T13:32:00.000-07:00

Fasulyeyi severim, özellikle de zeytinyağlı olanını! Zaten fasulye deyince, aklıma bir tek o gelirdi normalde. Oturup bir tencere yesem, bana mısın demezdi bünyem. Tabağın, tencerenin yanında parmaklarımı yesem ruhum duymaz mesela. Ne zaman uzun yola gitsem, eve döndüğümde, evde annemlerin dışında zeytinyağlı fasülyenin de beni beklediğini bilirim. Sofradakilerden uzak olduğumda, en çok onu özlerim. Sonuç olarak, zeytinyağlı fasulyenin hastasıyım ama sadete gelmek gerekirse, bu yazının konusu o değil. Bu yazı kuru fasulye hakkında. Hatta fasulye değil, Fasuli. Fasuli'nin deyişiyle 'Milli yemeğimiz kuru fasulyeye uluslararası bir nitelik kazandırmaya çalışan Fasuli!';)

Haftanın 6 günü, sabahtan akşama kadar Galata'da zaman geçiren biri olarak, burnumuzun dibindeki Tophane semalarına en son ne zaman indiğimi hatırlamıyorum bile. Nargile ile uzaktan yakından alakam olmayınca, merak edip burnumu sokma ihtiyacı duymamam da gayet normal gözüküyordu bana. Günün birinde, Dlm ile arkadaşları, bizi Fasuli'ye davet etti de burnumuzun ucunu gördük. Bundan böyle Tophane'ye uğramak için bir sebebimiz var, hatta 3; Fasuli Fasulye, tereyağlı pilav ve turşu! Ne de olsa, sokakta hamburger, pizza, dürüm yemekten bunalan bünyelerimize arada değişiklik gerek.

Ara

2010-09-24T14:27:00.000-07:00

'Long time, no entry' ruh halinden derhal kurtulup; ağustos ayı, doğumgünü, yunan adaları gibi konulara eğilmek niyetindeyim. Hızım kaplumbağa hızı belki şu an ama yazıp bünyemden atmalıyım yaptıklarımı bi şekilde. Saçma ama gezip, görüp, yiyip yazmadığım her şey sırtıma yük bindiyor nedense...

Happy Hippy Day of Me

2010-08-27T08:33:00.000-07:00

Bu sene doğumgünümde Bodrum'daydım. Evdeki tiramisu kesimi ile güneşi batırdıktan sonra, Türkbükü Casita'ya gittik. Leziz mi leziz mantı üstüne, rengarenk boncukların arasında kayboldum, iyi enerjiyi alıp, denize baktım, gökyüzüne attım.

Kutlamaların 2. ayağı ise Galata'da yapıldı. KanalTurk çekimini takiben pastam Giyçek çatısı altında kesildi. Mrv tiramisu yaptı, Nhn fotoğrafları çekti. Katılım gösterenler beni çok mutlu etti:)

Rengarenk

2010-08-08T08:39:00.000-07:00

Oldukça hareketli bir haftaydı. Sevilenlerin doğumgünleri peşpeşe olunca, yine bütün planlar onlara göre yapıldı, aperatifler hazırlandı, yemekler pişirildi, pastalar mümkün olduğunca süslendi, yazın elverdiği miktarda kızlar toplandı ve mumlar üflendi.

Perşembe Mrv'nin, cuma Dml'nın doğum günü olunca, haftam şenlendi. Browniler, muffinler, macaronlar havalarda uçuştu.
Sayelerinde rengarenk bir hafta oldu.

Fotoğraflarla Bodrum

2010-07-27T08:21:00.000-07:00

Bodrum'dan yeni döndüm, şaşkınım hala. Bi uçağa bindim, 50 dk. uçup bambaşka bir dünyaya gittim-geldim. Mekan ve hava değişikliği şeker gibi geldi. Ne yalan söyliyim, Galata'yı da çok sevmeme rağmen, hiç dönmek istemedim. Galiba Bodrum'u Galata'dan çok seviyor olabilirim. Gitmeden önce geçen sene yazdığım Bodrum yazılarına göz gezdirmiştim. Gidilecek yerler, yenilecek yemekler, yüzülecek koylar seçmiştim ama olmadı. Onların yerine başka yerlere gittim, yedim, içtim ve yüzdüm. Geçen sene Bodrum'da uzun uzun kalınca, buraya da uzun uzun yazmıştım. Bu sefer zaman kısıtlı olunca, yazıyla anlatmak yerine, fotoğraflarla merak edenleri Bodrum'a götürmeye karar verdim.

Bodrum'a gidişimi, Yalıkavak Marina'da bulunan Tango Argentina'da Rokforlu Parisienne yanında kırmızı şarap ile kutladık desem yeridir. Her şey o kadar güzeldi ki, kutlamaya bağladım diyebilirim. Gelecek sefer, Bodrum Marina karşısındakine gidilecek, sanki o mekanı dışardan daha çok beğendim.

50 faktör kremimi sürdüm ve bol bol çimlerde yuvarlandım.
Negatif enerjimi toprağa bıraktım.

Günlerden perşembe olunca, hemen Yalıkavak Pazarı'nın yolunu tuttum. Sıcak ve kalabalık dayanılır gibi değildi. Bir ara nefes alamıyorum sandım. Cadının kırmızı elmalarına karşı koyamadım.

Nerdeyse her gün güneşi batırdım;)

20. yaşgününü balkonumuzda, dev mumumuz eşliğinde kutladık.
Grkm'e doğumgünü pastası yaptım.

Konser öncesi Bodrum Kale manzaralı Feraye keyfi, Casita'yı ilk defa denedim. Neden daha önce gelmemişim anlamadım.

Bodrum Açık Hava'da Rengarenk, Sertab Konserine gittim.
Sertab'ın da, yeni albümünün de hastası oldum.

Dalgaların gücü adına dediğimiz günlerde, Küdür'e kaçtık. Xuma'ya bu kadar yakın olmasına rağmen, bir deniz nasıl bu kadar temiz ve sessiz olabilir şaştım. Serinliğine bi kere daha hayran kaldım.

Yattığım yerden gökyüzüne baktım.
Sudoku'ya kafayı taktım, tabi bi de fotoğraf çektim.

Bitmek üzere olan sebze yemeklerini görünce gözümüzün döndüğü, Kısmet Lokantası'na gittik. Az daha yemekten çatlama kavramı ile tanışıyordum.

Bodrum merkezde geçen sene yer değşitiren meyhaneler sokağını keşfe çıktık, deniz kereviti ile tanıştım. Mezelerin sarhoşluğu ile marinanın bir klasiği olan Fatih Erkoç'u dinlemeyi de sonunda! başardım.

Deniz olsun havuz olsun, sudan çıkmamaya çalıştım.
Haberim yokmuş, suya hasret kalmışım.

Ben böyle hayal etmemiştim tatilimi ama spontane gelişince daha bi sevdim.
Plansızlığın rahatlığı ile gevşedim, kafamı dağıttım.

Margarita

2010-07-16T06:44:00.000-07:00

Fırsatları birlikte yakala, kişiye özel grup indirimi gibi sloganları pek sık duymaya başladık son zamanlarda. Grupanya, Şehir Fırsatı, Grupca gibi siteler mantar gibi türemiş, bizim yine sonradan haberimiz oldu. Nedir, ne değildir diye bakınca, bizde düştük bu sevdaya, '..günün fırsatı da ne ki?' diyerek, mail adreslerimizi girdik sitelere. O günden beri, her sabah mailler düşüyor posta kutuma. Tanıdık tanımadık işletmelerden, %50'yi aşan indirimler hiç aklımızda olmayanları, aklımıza düşürüyor.
İlk denememiz, Chili's'de Margarita.

Hem bütün kızları toplamak için vesile olsun, hem yarı fiyatına margarita olsun dedik, aldık fırsatları. Aldık ama bir türlü gidemedik. Ne de olsa kullanmak için 3 ayımız var diye düşününce haftalar hızla geçti. 5 hafta önceden ödediğimiz içecekleri ancak bu cuma kullanmaya karar verebildik. Bir kişinin aldığı iki kuponu aynı gün içinde kullanamaması maalesef grubumuzu ikiye böldü ama kuponlar madem alındı, bir yerden kullanılmaya başlansın dedik.

Levent metrosundan Etiler'e yürüyünce, kan ter içinde kaldık, aç olmayanlarımız da acıktık. Kendimizi içeri atmamızla ne yiyeceğimizden önemli ne içeceğimize karar verdik. Bizimle ilgilenen arkadaşın tavsiyeleriyle, bi bakmışız dördümüzde arjantin bardaklarda 'jamaican paradise' söylemişiz... Sıcak sosuyla gelen nachoslar pek gözümüzü doyurmamış olacak, menüde uzun uzun gezdikten sonra crispers ve chicken club tacos siparişleri de verdik.

Hem yiyecekler, hem margaritalarımız süperdi! Margaritalardaki alkol durumu hepimizi şüpheye düşürse de, tadı gayet yerindeydi. Crispers'ın acısı beni bolca terletip, ağlatınca, kızlar çok güldü. Fırsatları alırken birlikte kullanmayı düşündüğümüz kızların şerefine arjantinler tokuşturuldu.

Ada

2010-07-15T05:59:00.000-07:00

Lise yıllarında okulu kırıp yaptığım Büyükada kaçamakları dışında, adaya gittiğim nadirdir. Mekanları ve detayları hatırlamam için her seferinde Melodi, İpek ve Tuba ile bisiklet üstündeki fotoğraflarımıza bakmam gerekir. Örgülü saçlarımız, elimizde gitarımız, bisiklerle dere tepe düz gidişimiz, midye tava ve dondurma yiyişimiz ve inanılmaz acelemiz olmasına rağmen dönüşte yanlış vapura binişimiz… (sonuçta okulu kırmıştık, elbette annemlere bundan sözetmemiştim ve okul dönüşü evde karşılanılması gereken biri, yani Görkem vardı) Ve durumu ancak vapur Bostancı iskelesinin yanından hızlıca geçerken farkedişimizin yarattığı büyük stres...

Geçenlerde lise fotoğraflarına bakıp, yakın arkadaşlarımın teker teker evlendiğini farketmemle, o günlerin çok geride kaldığını anlamam bir oldu. Kendi anılarım dışında babaannem ile kardeşinin dillerinden düşürmedikleri ada anıları sık sık tekrarlandığından daha taze olunca, bu seferki ada ekibini belirledim. Haftalardır, hatta aylardır adaya gitmenin hayalini kurarken, bu pazartesi günü aniden gaza geldim ve Diler, Güler, Nurseli, yani babaannem, kardeşi ve kardeşinin kızı ile beraber 14.20 vapurunu yakaladık.

Vapur demeye bin şahit ister, benim için büyük ve çirkin bir motor olan gemiye bindik ve yarım saat içinde Büyükada’ya ulaştık. Günlerden cumartesi ya da pazar olmadığından ve adanın kalabalık olma ihtimalini hiçe saydığımdan, kalabalıktan dolayı adaya ayak basamamak baya şaşırttı beni. Ve eski ada sakinleriyle nostaljik gezimiz başladı.

Önce birer soğuk kahve içtik, sonra faytona binip Aşıklar Tepesi’ne kadar gittik. Havanın inanılmaz sıcak ve yolun küçük turun yarısı uzunluğunda oluşu dolayısıyla, yolculuk şeker gibi geldi bana. Yol boyunca hangi köşkte kimler otururdu, 60-70 sene evvel klima falan yokken kimlerin evinde sıcak-soğuk hava tertibatı vardı, hatta babaannem küçükken hangi beyaz parmaklıklardan kafasını içeri sokup sıkışıp kaldı ve nasıl çıkardı, bunlar anlatıldı.

Büyük kızılçam ağaçları ile kaplı tepede, faytondan indiğimizde her an buharlaşabiliriz gibime geldi.

Babaannemlerin çocukluklarının geçtiği eski evleri, bu tepeden sadece 5 dk. uzaklıkta olunca, hem yürüdük hem de adaya ilk gelişlerini konuştuk. Babaannemin doğduğu sene, 1938’de kiracı olarak gelip 4 sene ana yol üstündeki yeşil panjurlu bir evde oturmuşlar.

’42 yılında da babaları Anadolu’dayken anneleri, tanıdıklar ‘Ada’da evi napıcaksın? Ada’da ev çerezdir!’ demesine rağmen, 8000 Liraya Aşıklar Tepesi’nin yakınındaki evi satın almışlar. Su yok, banyo yok. Herşey merkebin yanındaki tahta kasnaklarda taşınan su ile yapılıyor, hatta bahçe sulanıyor. Taa ki mühendis Haydar Bey olaya el atıncaya kadar.

İncir, erik, kiraz, elma ağaçlarının yanında patlıcan ve enginar gibi sebzelerde ekiliyor bahçeye. ’59 yılına kadar her yaz adaya geliniyor. Babaannem kedilere rakı içirip kuyruklarına tenekeler bağlıyor, incir ağaçlarının tepelerinden inmiyor, arka pencereden kaçıp dedemle buluşmaya gidiyor… Hiç unutmadıkları çok güzel günler geçiriyorlar bu bahçede, ada sahillerinde. Ne zaman babalarını kaybediyorlar, ada defteri kapanıyor, uzun yıllar bu eve uğranmıyor. Aradan 50 yıl geçmiş olmasına rağmen, bugün hala acayip detaylı hatırlıyorlar yaşananları, bana anlatıyorlar. Kıskanmıyorum desem yalan olur, ben geçen pazartesi ne yaptığımı hatırlamakta zorlanıyorum. Eski fotoğraflarım olmasa, hangi yaz nerdeydim, kimlerleydim çıkaramıyorum. Tupturuncu portakalları ağaçtan düşürmeye çalıştıktan sonra, babamın kilidi açılan pusetiyle yaptığı yolculuktan, soğuması için kenara bırakılan şişlerin kediler tarafından kapılmasına kadar bir çok hikaye dinleyip, bahçeden çıkıyoruz. Dönüş yolumuz uzun, çünkü bu sefer iskeleye yürüyoruz.

Çarşının göbeğindeki Prinkipos isimli dondurmacı gözümde tüterek (eski yunancada adanın adı Prinkipos, yani prensmiş, prens adaları tabiri buradan gelmiş), adanın şık konaklarını inceledim. O kadar güzel olanlar var ki, fotoğraflarını çekmekten kendimi alamadım. Kimler buralarda yaşıyormuş hayal etmeye çalıştım, sadece verandalarından bile etkilendim.

Sürekli olarak hızla yanımdan geçen faytonlar önce biraz korkuttu ama alıştım. Bisikletlileri görünce ise, canım bisiklet çekti ama sıcaktan anında vazgeçtim. Adanın doğası, yapıları, görüp geçirdikleri ile babaannemlerin dillerinden düşürmedikleri anıları çok keyifliydi. Bu kadar kalabalık olmasa, malum koku ile sinekler yok olsa, her şey mükemmel olabilirdi. Prinkipos ayrı bir hayal kırıklığıydı, lise yıllarından hatırladığım hazzı vermedi ama lise yıllarındaki geziden hatırlamadım ada çarşısı çok güzeldi. Bostancı’dan yarım saat uzaklıkta, bambaşka bir dünya Büyükada. Sonbaharda gidip, bisiklete binmek bir sonraki macera.

2010-07-12T14:16:00.000-07:00

Zaman bulduğumda, eğer halim olursa bahsedeceğim ilk şey bu gezi olacak. Pek yakında mı olur sonra, çıkmaz ayın son çarşambası mı bilemiyorum ama aniden değişen tempom ve ruh halim dolayısıyla ikincisi gibi hissediyorum... Kadir Kısmet.

Ne Milano ne Roma

2010-07-10T06:01:00.000-07:00

Burası ne Milano, ne Roma! Burası bizim alt sokağımız, Galata... Beyoğlu'nun bütün keşmekeşi içinde, üst kattan gelen müzik sesi ve yemek kokularıyla hayran oldum bu binaların sadeliğine, renklerine, kepenklerine, kenarından tırmanan yeşilliğine... Bi an için durdum ve burda yaşadığımı hayal ettim, mutlu oldum.

Adı yok

2010-06-25T06:19:00.000-07:00

Stüdyomuzdan mis gibi tarçınlı kurabiye kokuları yükseldi evvelsi gün. Yumurtaları birer birer kullanan Mrv, bu seferde tatlı mı tatlı kurabiyeler yaptı. Yalnız kurabiyesinin adı yok.

İspanyolca Günü - el Dia E

2010-06-19T04:39:00.000-07:00

Adını duyunca baya güldüm çünkü bir yanlışlık olduğunu düşündüm. Meğer İspanyolca Günü, farklı kültürlere ait insanları birleştiren İspanyolca dilini, kelimelerin önemini vurgulayarak, arkadaşlar arasında bir eğlence olarak kutlamak için ortaya çıkmış bir günmüş. Beş kıtada, 42 ülkede, toplam 73 merkezde bulunan Cervantes Enstitüleri öncülüğünde, bir dizi etkinlik ile kutlamalar yapılırmış.

İstanbul bir sahne. Işıklarını Beyoğlu'ndan yakıyoruz.' ismi altında Galata Kulesi'nin altında düzenlenen etkinliklerin sondan bir öncesinde de İspanyolca Günü etkinlikleri yapıldı. Beyoğlu Belediyesi ile birlikte, Galata Meydanı’nda gerçekleştirilecek bir dizi etkinlik organize edildi. Sabah saatlerinde enstitü öğretmen ve öğrencileri bizim kapımızdan da geçerek, insanlarla teke tek konuşup birer kelime hediye etti.Tüm güne yayılan kelime yağmuru, İspanyolca oyunu, tango ve flamenko gösterileri, örnek bir İspanyolca sınıfı uygulaması gibi etkinlikler, İspanyol müziği resitali ve ünlü flamenkocu Manuel Reina ve Bato Tato’nun vereceği flamenko konseri ile de son buldu.

Kuledibi o kadar canlı, o kadar keyifliydi ki anlatamam. Müzik daha bitmeden, meydandaki çay bahçesinin de tadını çıkarmak için o tarafa geçtik. Bu yaz burnumuzun dibindeki güzelliklerin tadını çıkarmaya ve yeni başladığım kitabımı burada bitirmeye karar verdim.

Pul Koleksiyonu

2010-06-14T13:25:00.000-07:00

Eski fotoğraflar toplarken tanıştığım Snr Bey'den her geçen gün yeni şeyler öğreniyorum. Hem eski fotoğraflardan, hem koleksiyonculuktan bahsediyoruz oraya gittiğimde. Sahaf çayı başka olur dediği günden beri, çayının da dükkanının da tiryakisi oldum. Collection Club ile tanışmam da onun sayesinde oldu, filateliyle de. 'Şerif Antepli'nin Filateli sergisine mutlaka git!' dedi ya, aklıma koydum. Sıcak dinlemeden İstiklal'i baştan sona aştım. Güneş tam başıma geçti heralde derken, Taksim meydanındaki Cumhuriyet Sanat Galeri'sinde yapılan sergi alanına vardım. Taksim'e adını veren suların taksim olduğu (dağıtıldığı) eski dev su deposu, bugün Cumhuriyet Sanat Galerisi ve bu sıcaklarda içerisi ilaç gibi.

Filateli; Yunanca philos (sevgi) ve ateles (vergisiz) kelimelerinin yanyana gelmesi ile oluşan bir kelimeymiş. Sistematik bir şekilde pul, damga, mektup, posta kartı, ve doküman toplama işlemine denirmiş. Dünya filateli tarihinin ilk posta pulu, 1 Mayıs 1840'ta, İngiltere'de "Penny Black" adı ile basılmış. Pulun mucidi Sir Rowland Hill adlı bir posta müfettişiymiş ve ilk İngiliz pulunun üzerinde Kraliçe'nin resmi bulunuyormuş. Türkiye'de ise ilk posta pulu, 1863 yılında Sultan Abdülaziz'in tuğrasını taşıyan 2 ve 5 kuruş değerlerindeki pullarmış. Pulların basımı, dönemin Posta Müdürü olan Agah Efendi tarafından yapılmış.

Cumhuriyet Sanat Galerisi, Taksim'e yolu düşenlerin her gün yanından geçtiği ama büyük ihtimal kendisinden bi haber olduğu bir yer. Yani utanarak söylüyorum, ben bunca zamandır varlığından habersizdim. İçeri girip arka arkaya dizilmiş kapıları görünce aklım karıştı ama bir yerden, Filateli'de Sinema'dan başlayıverdim. Öncelikle baştan sonra inanılmaz bir koleksiyon olduğunu söylemeliyim. Şerif Antepli'nin harcağı emeğin büyüklüğü de, tematik bir koleksiyon olarak 'Filateli'de Sinema'nın içeriği de etkileyici. Sinema tarihinin en başından günümüze kadar geçirdiği dönemlere, yönetmenlere, film artistlerine, animasyonlardan daha nicelerine kadar oldukça kapsamlı bir çalışma karşılıyor ziyaretçileri. Sergisinin başında duran ve benim ilgiyle baktığımı farketmesi üstüne yanıma gelip benle tanışan Şerif Bey ise, inanılmaz sıcak ve samimi;) Kendimi bildim bileli biriktirmeyi seven bir kişi olarak ben, inanılmaz etkilendim bu çalışmadan ve Şerif Bey'in arşivine bakarken sadece her şeyi biriktirmenin bir koleksiyon olamayacağını, toplananların belli bir tema altında toplandığı takdirde anlam kazanacağını bir kere daha yakından görmüş oldum. Koleksiyon aşığı Şerif Bey'in biriktirdikleri sadece Sinema temalı pullar değilmiş elbette. Sinema dışında futbol ve cumhuriyet dönemi temalı pullarda varmış arşivinde. Pullar dışında kaşık, kadeh ve yüksük koleksiyonları da mevcutmuş. En kısa zamanda bende rozet koleksiyonuma bir şekil vermeliyim...

Işığın Gücü Adına

2010-06-11T11:20:00.000-07:00

Borusan Müzik Evi'nde yeni bir serginin açılışı olduğunu ve sergide bir çok sanatçının birbirinden etkileyici entelasyonları olduğunu duyup bir de açılışa davet edilince, daha önceden gitme fırsatını bir türlü yaratamadığım etkileyici yapının yolunu tuttum. Küratörlüğünü Richard Castelli’nin yaptığı sergi madde ve ışığın işbirliğine dayalı deneyimler sunuyormuş dediler. Kiminde Madde Işık’a, kiminde Işık Madde’ye dönüşüyormuş. Gerçekten de öyleydi, baştan sona gezmesi merak uyandırıcı ve eğlenceli...

Her katta farklı projelerin görülebileceği sergi Türkiye'de görmeye pek alışık olmadığımız türden. 1. katta bulunan 'Kuşatılma' projesi, 100den fazla mekanda 360 derece yapılmış çekimleri ile profesyonelce yapılmış ses kayıtlarının birleşmesinden oluşuyor ve insanı bir fotoğrafın yapabileceğinden çok uzaklara götürüyor, çevreliyor. KALAN müziğin projeye desteği de yadsınamaz cinsten. Proje yürütenlerden Sarah Kenderdine ise çok mütevazi ve sempatik bir kişi. Açılış sayesinde tanışma şerefine de eriştik kendisiyle.

Diğer katlara gelecek olursak... Onlar hakında ayrıntılı bilgi vermiyorum, sadece 1-2 kelime ile özetliyorum. Mrv 'Çıldırırsın!' dedi ama 2-3. katta olan havuzu kolonlarıyla eve götürmek istedim, 4. katta olan 'Mom' projesini ise acayip kıskandım. Hele 5. kata geldiğimizde bizi karşılayan 'Matrix II' interaksiyona girebildiğimizden olucak favorim(iz) oldu. Katı farklı yönlerde defalarca arşınladıktan sonra, ben ortalığı dağıtmadan çıkmamız gerekti... 6. kat projesi ise bana az biraz ağır geldi.

9 Ekim'e kadar sürecek sergiye mutlaka gidilmeli. Hatta bana bir kere yetmedi, ziyaretimi ne zaman tekrarlasam diye düşünüyorum. Sergi çıkışı Lebnon'da baş aşçının tavsiyesi ile 'Hurmalı Tavuk' yemekte aynı şekilde tekrarlanabilir. Kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi! Hurma tavuğa nasıl bu kadar yakışabilir?

'Söyle Rabbin kimse O'na tapayım!'

2010-06-05T11:28:00.000-07:00

Mekanlar tanıdık, insanlar tanıdık, durumlar hepsinden tanıdık.
Uzak ihtimal, o kadar sade ve içten ki, film izliyor gibi hissetmiyor insan kendini. İstanbul Galata'da bir caminin genç müezzini olan Musa ile rahibe olmak isteyen bir genç kızın, Clara'nın karşılaşması ve aralarındaki durumun hikayesi belki her gün karşımıza çıkacak cinsten değil ama böyle bir şey olsa ne kadar uç bir örnek olur diye aklımızdan geçecek cinsten. İnsanlık halleri bu kadar yalın ve doğru anlatılır gibime geliyor. Film resmen '...hayat işte bu ya..' dedirtti. Dışardaki bütün bu kalabalığa rağmen aslında ne kadar yalnız olduğumuzu bi kere daha farketmemi sağladı filmin sessiz akışı... Bu arada Görkem Yeltan'ın oyunculuğu süper, Nadir Sarıbacak'ın oyunculuğu onu gerçekten de müezzin sandıracak cinsten. Pek çok beğendim.

Saksı

2010-05-30T08:14:00.000-07:00

Galata'da sıradan bir gün...

Bu sefer önümüze bir saksı düştü.
Kimse üstüne alınmadı.
Açılış sırasında gelen çiçeklerimize bir yenisi daha eklendi, kırmızı açacağını düşündüğüm bir sardunya;)

Buraları seviyorum.
Pek yakında sadece Galata hakkında bir blogla gelmem yakındır.

Galata'da Perşembe

2010-05-28T06:00:00.000-07:00

Günlerden perşembe ve hava 25 derece olunca, Dml Galata'ya geldi ve iş çıkışı Galatamoda'nın yolunu tuttuk. Adı Galatamoda olmasına rağmen bu sefer Odakule'nin arkasındaki park alanında düzenlenen organizasyona Mrv'nin ertesi gün 3 tutturacağı lotoyu oynamasının dışında hızlı hızlı yürüdük. Beklediğimden çok daha güzel bir organizasyon alanı karşıladı bizi. Ahşap bir iskelenin üstünde yürüyormuş hissi yaratan yerleri, moda tasarımcılarının yanyana dizilmiş bölmeleri, ortada yeme içme bölümü, Milano sokaklarından fırlamış görünümlü gençleri ile bir an nerede olduğumu şaşırdım. Aida Pekin'in kolyelerini, Bahar Korçan'ın elbiselerini, farklı kuplardaki üstleriyle Mehtap Elaidi'nin tasarımları beğendim.

Galatamoda çıkışı 'nerde yesek, her seferinde yeni bir yer keşfetsek' düşüncesinden sıyrılıp, Dml'nın Mano ile hala tanışmamış olduğunu düşünerek (ertesi gün yediklerime dikkat etmeye başlayacak olmamın da bunda bir etkisi olmuş olabilir...) artık rutin olarak uğradığımız burgercimizin yolunu tuttuk. Siparişimiz klasik Ottoman Burger Menü...

Yemek sonrası çay muhabbeti için meşhur Konak Pastanesi'ne gitmek kaç zamandır isteyip yapamadığımızdı. Terasının manzarası dillere destan olduğundan, Lastik Pabuç'un önündeki sokak partisini direk pas geçerek Konak'ın merdivenlerini tırmandık. Terasa çıktığımda resmen gözlerime inanamadım! Ben böyle manzara görmedim... 1 numaralı masanın yanındaki masayı kapıp, çay eşliğinde ekler ve çilekli tart siparişi verdik. İhtişamlı Galata Kulesi'ne mi bakalım yoksa güzelim dolunaya mı, eski İstanbul ile sahili süsleyen korsan gemilerine mi bilemedik. Tekrar Konak'a gidilecek o kesin ama hava kararmadan.

Uniform Project

2010-05-26T14:14:00.000-07:00

Uniform Project Picture Book from The Uniform Project on Vimeo.

ÇorapDelisi isimli bloga bakarken, bu fikrin çok daha başarılı bir şekilde gerçekleştirilmiş ve sosyal sorumluluk ile temellendirilmiş esas versiyonunu, Uniform Project'i keşfettim. Çok basit ama yaratıcı, tasdikli başarılı.

Kahve Çarıklar

2010-05-23T03:02:00.000-07:00

Çok şanslı biriyim ben.
Bir dilek tutuyorum, o anda ya da ufak bir rötarla gerçek oluyor!
Muhakkak görmeliyim dediklerim, o anda karşıma çıkıyor, hatta kendi ayaklarıyla ayağıma geliyor.

Eskiden dileğimin gerçek olması için kahve çarıklar gerekiyor sanıyordum, meğer onlara bile ihtiyacım yokmuş.
Sadece kendi ayakkabılarımın içinde olmam yetiyormuş.
İsteyip sahip olamadıklarım ise, kocaman soru işaretleriyle doluymuş.

Bundan böyle ne dilediğime daha çok dikkat etmem gerek...

Groove

2010-05-23T01:07:00.000-07:00

Asmalı'da yeni bir mekanı denedik dün akşam. Havanın yağışlı durumunu hiçe sayarak, takvimsel olarak yazın gelmesiyle anlam kazanan ve direk olarak bende yaz çağrışımı yapan beyaz-mavi masa ve sandalyeleriyle Groove'da oturduk. Akşam neden dışarı çıktığımız malum, yemeğimizin yanına bira değil, biramızın yanında yemek sipaşimizi verdik, hepimiz Zeytinli Piliç Tandır söyledik. Yemeklerimizin gelmesi oldukça uzun sürdü ama değdi gerçekten. Dışarda burger, pizza, makarna yemekten afaganlar basmış, zeytinlerle yavaş yavaş pişirilmiş, yanında patlıcan püresi ve buharda pişmiş sebzelerle servis edilen yemeğimiz inanılmaz lezzetliydi.

Canım yolculuk çekti

2010-05-22T07:47:00.000-07:00

Hayatı olduğu gibi kabullenemiyorum bugün.

Bundan böyle herşey daha güzel olur mu,

olmaz mı onu da bilemiyorum.

Neden bazılarına hakettiklerinden daha fazla değer veriyorum?

Tek istediğim yolculuğa çıkmak, uzaklara gitmek, yürümek.

Karaköy-Beşiktaş yetmiyor, hayatın rutinliği canımı sıkıyor.

Uzaklara gitmek istiyorum, çok uzaklara...

Ama bu akşam sadece Asmalımescit'e gidiyorum gibi gözüküyor.

Yangın

2010-05-19T16:20:00.000-07:00

Gün geçmiyor ki, bizim sokakta bir olay olmasın. Olaylardan bazılarını yazmaktan kaçınmama rağmen, yanımızdaki otoparkta bulunan bir arabada çıkan yangını yazmadan duramayacağım sanırım.

Yangın bu, her zaman her yerde karşımıza çıkabilir, yani çok üzücü ama enteresan olan bu değil. Enteresan olan, alevlerin bir türlü zaptedilememesi ve bu olayın bir aksiyon filmiymiş gibi her yaştan oldukça kalabalık bir seyirci kitlesi toplayabilmesi...

Biz sakin sakin dükkanımızda otururken, normalde oldukça sakin olan sokağımızdaki koşuşturmaca dikkatimizi çekti. Bir baktık ki, alevler ve dumanlar sarmış ortalığı. Uzun zamandır arabasını otoparktan çıkarmayan bir kadının kontağı çevirmesiyle araba alev almış. Öncelikle esnaf toplanmış, herkesin ellerinde yangın tüpleri... O kadar yakınımızda olunca biz de merak ettik, köşeden bir bakalım dedik. Baktık baktık ama olayın sonlandığını bir türlü göremedik. O sırada Okçu Musa İlköğretim Okulu da boşaldı, çocuklar doluştu olay yerine. Üst üste yangın tüpleri sıkılmasına rağmen, alevler bana mısın demedi. İtfaiye arandıktan sonra, sesi gelmesine rağmen kendisi bir türlü gelmedi. Süre uzadıkça, sinirler gerildi. Yoldaki çalışma ve yanlış yerlere park edilen araçlar dolayısıyla İtfaiye aracı hiç gelemedi... Düşünmesi bile korkunç, iyi ki bir konutta böyle tatsız olay yaşanmadı. Bir baktık, ellerinde tüpler ile yürüyerek geldi ekip ama yetmedi. Bütün mahalle var gücüyle, el birliğiyle çalış, su varili üst üste doldurulup yol yapımında kullanılan kepçeyle alevlerin üstüne döküldü. Biz de olaya bir tüp ve kova ile katılmış bulunduk, yine de alevlerin kontrol altına alınması yarım saatten uzun sürdü. En son polis ekibi de gelince, bize yetti bu kadar atraksiyon ve sakin dükkanımıza geri çekildik.

Şiir Festivali

2010-05-14T14:10:00.000-07:00

Geçtiğimiz günlerde Uluslararası İstanbul Şiir Festivali vardı. Şiirlerle pek arası olmayan bir insan olmama rağmen, Galata sokaklarının duvarlarını kaplayan Galata Kuleli festival afişleri bi fikir sahibi olmamı sağlamıştı. Üstüne üstük Dml'nın Lübnanlı şair Joumana Haddad'a sahnede eşlik edeceğine öğrenince festivalin Galata ayağına katılmak kaçınılmazlaştı. Işıklandırılmış kulenin altında kurulan sahnede, 9 şair farklı dillerde şiirler okurken, izleyicilerin çoğunun yabancı olması ise hiç şaşırtmadı.

Festival sonrası, Mano'da bir burger kaçamağı yapıp, Yeni Türkü konseri için tekrar meydana döndük. Şarkıların güzelliğine, meydanın ışığı ve enerjisine, alanın kalabalıklığına rağmen bir şeyler eksikti yine. İçim, dışım o eksiği aradı ama bulamadı...

Joumana Haddad (Lübnan)

Şair, tercüman ve gazeteci. 1970 yılında Beyrut’ta doğdu. Eleştirmenlerden büyük övgü alan çeşitli şiir kitaplarının yazarıdır. Kitapları birçok dile tercüme edilmiştir. North South Ödülü ile Blue Metropolis Al Majidi Ibn Dhaler Arab Edebiyat Ödülü aldığı ödüller arasındadır. Umberto Eco, Paul Auster, Jose Saramago, Peter Handke, Elfriede Jelinek ve benzeri bir çok uluslararası yazar ile röportajlar yapmıştır. Saygın “An Nahar” gazetesinin Kültür sayfalarının başındaki isim olmasının yanı sıra, IPAF edebiyat ödül kurulunun (The Arab Booker) direktörü ve Jasad dergisinin baş editörüdür.

Ziyafet (Joumana Haddad - Banquet)

Karşına oturduğumda, yabancı,

Ne kadar zamana ihtiyacın olduğunu biliyorum

Aramızdaki mesafeyi gömmek için:

Sen zekanın doruğundasın,

Ben de ziyafetimin başında,

Sen, lafı nasıl açacağını düşünürken

Ben,

Ciddiyet kisvemin altından,

Seni silip süpürdüm bile.

Kadın (Joumana Haddad - Woman)

Kimse bilemez
Ne söylediğimi sustuğumda,
Kimi gördüğümü yumduğum zaman
gözlerimi,
Nasıl coştuğumu kendimi coşturduğum
zaman,
Ne aradığımı ellerimi salıverdiğim zaman.
Kimse, hiç kimse bilmez
Ne zaman aç olduğumu, ne zaman
seyahat ettiğimi,
Ne zaman dolaşıp ve ne zaman
kaybolduğumu.
Kimse de bilmez,
Gidişimin bir dönüş olduğunu
Dönüşümün bir çekimserlik olduğunu
Güçsüzlüğümün bir maske olduğunu
Gücümün bir maske olduğunu,
Ve o gelenin bir fırtına olduğunu.
Bildiklerini sanırlar
Ve ben
bırakıyorum onları öyle sansınlar,
Ve çıkıyorum meydana.
Beni bir kafese kapatıyorlar
Özgürlüğüm onların bağışladığı bir şey
olsun istiyorlar,
Teşekkür edip boyun eğeyim diye.
Özgürüm yaşadığım baskının içinde ve
yenilgimle,
Mahpushanemdir istediğim!
Mahpushanenin anahtarı olabilirdi dilleri,
Ama dilleri arzumun etrafına dolanmış,
Arzum ise boyun eğmeğe hiç gelmez.
Bir kadınım ben.
Özgürlüğüme sahip olduklarını sanırlar.
Ve ben
bırakıyorum onları öyle sansınlar,
Ve meydana çıkıyorum.

Empty/Full

2010-05-10T01:39:00.000-07:00

Design by Because Studio

İçinde bulunduğum ruh halimi hangi tasarım daha iyi anlatabilirdi bilmiyorum. İyimserlik ile kötümserlik arasında volta atıyorum.

Kafe Pi Tünel Bistro

2010-05-08T15:21:00.000-07:00

Cumartesi akşamı rezervasyonsuz Asmalı Mescit'e gitmek pek iyi bi fikir olmasa da, kalabalığa rağmen KafePi'yi zorladık ve başardık. Mlk, Gzm ve Mrv ile önce süper bir masaya yerleştik, siparişlerimizi verdik. Yemeklerimizi beklerken kokteyl bulmaca oynadık ve yurt dışı maceralarına ve bazı kişi ve olaylara değindik. Dev pizzalarımızı şarap eşliğinde yedik bitirdik.

Vejetaryan pizzam gayet lezizdi, şarap 10 numaraydı ama az geldi... İtalya'dayken neler kaçırdığımı düşününce üzülüyorum bazen, şarap içmekten keyif almaya bu kadar geç başladığım için... ama zararın neresinden dönülse kardır diyip çeşitli mekan ve organizasyonlarda bir kadeh şarabı oldukça faydalı buluyorum artık;) Saat 10'u gösterince tüm KafePi misafirleri olarak 'Düne, bugüne ve yarına!' kadeh kaldırdık ve geceyi erkenden bitirdik.

Burger-Lounge

2010-05-03T13:14:00.000-07:00

Hep Galata'da takılacak değilim ya, boş günümde atladım gittim Bağdat Caddesi tarafına ve eskiden her gün gitsem yadırgamayacağım mesafeleri bugün gözümde ne kadar büyüttüğümü farkettim. Bu sefer yeni burgerler denemek için Göztepe Parkı manzaralı Burger Lounge'a gitmek için Mrt ile önceden sözleştik. 5-6 yıl önceden beri tanıdığımız, inanılmaz lezzetli sosları olan, eti bambaşka bir özenle hazırlanan burger ve sosisliler hazırlayan Ercan Abi'nin PO'nun içindeki seyyarında hazırladığı lezzetler bunca yıl damaklardan ve zihinlerden silinememişken, onun mutfağını işlettiği yeni mekana gitmek kaçınılmazdı. Ve gittik, gördük, sipariş verdik hemen, 'Aaaa! Saat 10 olmuş...' fln demeden, aynı eski günlerdeki gibi.

Ben mantarlı-sarımsaklı, Mrt Cheeseburger yedi. Barbekü sosuyla servis edilen üstü kaşarlı sosis parçaları da arada bi şekilde gitti. İnanılmaz lezzetli ve çıtır patates kızartmaları, uzun zamandır arayıp da bulamadığım patateslerdi. Kızartmanın yanında gelen, Ercan Abi tarafından özenle hazırlanan biberli sos ise kendine hayran bıraktı. Çok yemiş olmanın verdiği ağırlıkla çay ve kahveye sarıldığımızda da, mekan o kadar rahattı ki... Mekan güzel, burger güzel, patates güzel, soslar hepsinden güzel. Daha ne olsun! Bir de gündüz gidip, parkın rengarenk çiçekleri eşliğinde yemenin tadına bakmak lazım.

Hardal

2010-05-01T01:05:00.000-07:00

Asmalımescit'te bir doğumgünü organizasyonu vardı dün akşam, hem de geçenlerde kalabalık ile birlikte önünden aktığımız Hardal'da. Mrv ve Snm'e isterseniz, Hardal'a bir uğrayıp çıkalım, istediğiniz başka bir yerde yiyelim dedim ama Hardal'a bir uğrayınca yeni burgerler tatma aşkına oturduk kaldık.

Mekanı girmemizle önce ambiansı beğendik, ağzına kadar lolipop dolu dev kaseyi sevdik ve menünün içinde kaybolduk. Diyette misin? sayfasını direk pas geçerek, burgerlere daldık. İçindeki patlıcan ve kabaklara tav olarak, Anadolu Burger siparişi verdim ben. Mrv ile Snm de, farklı burgerler söyledi. Sınırsız patates kızartması siparişinden uzak durarak, kaloriden feragat ettiğimizi sanarken biz, dev servislerde yemeklerimiz geldi. Her serviste burgerin yanıbaşında kova şeklinde gelen patates kızartması, büyük bir kasede coleslaw salatası ve barbekü sosları olunca, 3 servis bir masaya sığamadı... Aynı kimsenin kendi yemeklerinin midesine sığmadığı gibi... Yemeklerin geldiği anda doyduk zaten, en başta gözümüz doydu yani. Sonra ayıptır sölemesi çatlayana kadar yedik, üstüne hazmetmek için çay söledik ama dayanamadık, 'bir limonata 3 kamış' edasıyla 'bir cheesecake 3 çatal' siparişi de verdik.

O kadar çok yedik ve içtik ki, restoran çıkışında tam Rennie'lik olmuştum... Asmalımescit'in en tenha olabilecek noktasından (cuma akşamı ne kadar tenha olabilirse..) İstiklal'a çıktık ve Şişhane'den metroya binmek yerine meydana kadar yürüdük kendimize gelebilmek için. Hardal'a bir not vermek gerekirse, mekana ve sunumlara bayıldım ama burgerlerin lezzeti sınıfta kaldı bana göre. Bir daha ki sefere, burgerci olmasına rağmen burger yemek yerine başka lezzetler denemek ya da sadece rengarenk içkilerinden içmek lazım.

stok 60/70

2010-04-30T05:37:00.000-07:00

Stok 60/70, Serdar-ı Ekrem'deki komşularımızdan, her gün kapısının önünden geçtiğim ama hiç bugüne kadar uğramadığım. Yerin hafif altındaki atölyemsi dükkanın vitrinindeki objeler, aksesuarlar her daim merak uyandırsa da, nedense düne kadar hiç içeri girmedim. Dün ne oldu bilmiyorum, bu sefer bütün birikmiş merakımla içeri daldım ve içeride toplanmış nostaljik mobilyalarla, aksesuarlarla keyiflendim. Mobilyalar da çok güzeldi ama telefon, vantilatör, polaroid makineler benim daha çok ilgimi çekti.

Sanırım burdaki koltuk, sandalye, masa ve dolapları ne kadar beğensem de alıp götürebileceğim bir yerim olmadığı için onlardan uzak durmayı tercih ediyorum. Yalnız bu durum daha ufak boyuttaki objeler için geçerli değil. Mesela, insanlar her ne kadar 'Sesin çok derinden geliyor!', 'Gözde, hala değiştirmedin mi bu telefonu?!...' ya da telefondan bir ses 'Dahili numarayı çevirmekte geciktiniz, tekrar deneyiniz...' diyip dursa da, ben nostaljik çevirmeli bir telefonu kullanmaktan vazgeçemiyorum. Neden bilmiyorum ama 30-40 sene önce tasarlanmış objeler çok daha özel ve estetik geliyor bana ve elbette daha sağlam, dolayısıyla onlardan daha fazlasını hayatımda istiyorum. Mesela yaklaşık 25 sene önce de babaannemin yeşil telefonunu kullanıyordum, bugün de stüdyoda hala onu kullanıyorum!

stok60/70@twitter

Cimri

2010-04-26T01:51:00.000-07:00

Pazar günleri de çalışmanın ağırlığını ancak çıkışta gidilecek bir tiyatro hafifletilebilirdi. İpek'ten gelen bir davet ile yine/yeni bir oyunu, Kenter Tiyatrosu'nda oynanan Moliere'in Cimri'sini izleme olanağı doğdu. Hemen kabul ettim, metroya binip Osmanbey'e gittim.

Bugüne kadar farklı sanatçılar tarafından defalarca sahneye konan Cimri'yi hikayesini bilmeme rağmen, ilk defa sahnede izledim. Sabahattin Eyüboğlu çevirisi, Mehmet Birkiye'nin yönetmenliğiyle sahnelenen oyunda, Cimri rolünde Mehmet Birkiye, Cimri'nin oğlu rolünde Engin Hepileri, Cimri'nin kızı rolünde her daim bayıldığımız Demet Evgar oynuyordu. Ana karakterlerin performansları zaten takdire şayan ama tüm oyun boyunca sağdan sola, soldan sağa koşuşturan Cimrizedeler de bitmek bilmeyen enerjileri ve oyunculuklarıyla özel olarak alkışlanmayı hakediyorlardı. Oyunculukların yanı sıra, daha oyun başlamadan bayıldığım bol asma kilitli dekora da, karakterlerin yırtık pırtık tasarlanmış kostümlerine de hayran kaldım. Artık algıda seçicilik midir, İpek'in her daim bana dediği gibi mesleki deformasyon mu bilemiyorum ama bazı yerlerde kostümleri incelemekten oyunu izleyemedim.

Yeni Mekanlar, Eski Alışkanlıklar

2010-04-25T12:44:00.000-07:00

Galata semti; her gün açılan tasarım ofisleri, butikleri, kafe ve restoranları ile uzun zamandır kendisine uğramayanları da, dibinde yaşayanları da şaşırtmaya devam ediyor. Bu hafta farkettim, sadece Serdar-ı Ekrem Sokak üstünde kapılarını açmaya hazırlanan 4 yeni mekan bulunuyor. Elbette ben de ne tip yerler açılacak merak ediyorum ama beni bu muhitte daha çok şaşırtan uzun yıllardır buranın sakini olan insanlar ve onların alışkanlıkları... Ki bu alışkanlıklar, hal ve tavırlar bazen beni şaşırtıyor, bazen kızdırıyor, bazen güldürüyor ama hep düşündürüyor...

Eski apartmanların çoğunda asansör yok, tahmin edileceği üzere. Ben metrodan çıkmış Şahkulu Bostan'dan aşağı yürürken 3. katın balkonundaki sepetli kadını görüyorum. Kadın hemen çaprazındaki bakkala deterjan ve ekmek siparisi veriyor, hesaba yazdırıyor, bende fotoğrafını çekmeyi kaçırmıyorum. Çok eğlenceli ve mantıklı gözüküyor bu sepet işi bana ve Milan'daki apartmanımızda ufacık bir şeyi unutsak 5 kat inip çıkmamız gereken merdivenlerini getiriyor aklıma! Bazen sürünerek bazen elimizdekileri sürüyerek inip çıktığımız..

Mahallenin mimli evlerinden biriyle, sokağın göbeğinde astıkları çamaşırları, fransız balkonlarında stokladıkları peynir kapları ile meşhur olan ailesiyle tanışma şerefine apartmanın en üst katında halı yıkamaya karar verdiklerinde erişiyorum. Fotoğraf çekmek konusunda acele etmem gerekmiyor çünkü yıkama işlemi yaklaşık 6 saat sürüyor. 6 saat boyunca, 4. kattan dökülen tazyikli su adete bir çin işkencesine dönüşünde sonunda dayanamıyorum, fotoğrafını da çekiyorum, iki çift lafta ediyorum.

Bir de mahallenin haşarı çocukları var ki, bir türlü sarfedemedikleri enerjileri içlerinde patlamasın diye, sağa sola saldırıp, düz duvara tırmanıyorlar. Bi bakıyorum kapımızın önündeki boyum kadar mazı ağacını yan yatırıyorlar, bi bakıyorum metro merdivenleri onların oyun alanına dönüşüyor. Bana da teyzelik yapıp, 'Dikkat edin, düşersiniz çocuğum!' demekten başka fazla bir şey kalmıyor.

Seattle Coffee Levent'te

2010-04-23T12:06:00.000-07:00

Dükkan açılışından beri cumartesi pazar demeden ve hiç ara vermeden çalıştığımızdan, 23 Nisan'da bi nefes alalım dedim. Kaç zamandır yapmak istediğim gibi sabahtan kendime zaman ayırdım, İstanbul sokaklarının sakinliğinden faydalanarak rahat rahat arabayla istediğim yerlere ulaştım. Seattle Coffee'nin Yeşilköy'deki şubesinden sonra, Levent'te açılmış olmasının tadını çıkardım. Meşhur Marmaris Büfesi gelen talebi karşılayamaz olmuş ki, çareyi dükkanı büyütmekte bulmuş ama ben aynı lezzetleri yemekten oldukça sıkıldım. Büfenin komşusu Seatlle Coffee, ufak ama sıcak ortamı ile lezzetli sandviçler, wrapler ve salatalar, hatta lazanya gibi farklı yiyecek seçenekleri sunuyor. Ben fesleğenli tavuklu sandviç yedim, tadını da fiyatına göre oldukça büyük ebadını da beğendim. Cheesecake, havuçlu kek gibi klasikler dışında ev yapımı muffinlerini ve cookielerini şiddetle tavsiye ederim.

Serdar-ı Ekrem

2010-04-18T14:41:00.000-07:00

Yakın zamanda büyük bir değişim bekliyor yeni mahallemi. Şahkulu Bostan Sokağı'nın tadilatı bitti biteli sıranın ne zaman Serdar-ı Ekrem'e geleceği konuşuluyordu sokağın esnafı arasında. Belediye'den aldığım bilgiler ufak bir sapma ile doğru çıktı ve sonunda çalışmalar başladı.

Yol dışında, bir çok yapının da restorasyonları ile gerçek bir değişim geçirecek sokağı fotoğraflarla belgelemek ne zamandan beri aklımdaydı. Çayın suyunu koyduğumu unutup, çıktım sokağa. Hava o kadar güzeldi ki, sayısız kültür turları katılımcıları yanımdan geçmeye başladı, bende bol bol fotoğraf çekmeye. Her gün gördüğümüz şeylere, bir süre sonra hiç bakmamaya başlarız ya, aynı şey tekerrür etmiş, ben burnumun ucundaki güzelliği göremez olmuşum onca zamandır. Her biri birbirinden farklı, birbirinden hoş detayları olan binaların detay fotoğraflarını almaya çalıştım. Çok yakında bu binaların döküntü görüntülerinin yerinde yeller eseceğini sanıyorum. Sokağımızın güzelleşeceği günü iple çekiyorum.

35 numara, hemen karşı kapımız. Fotoğraf makinesi ile gelip, fotoğrafını çekmeyen yok kadar az. Şimdilik sadece Eco'nun kulübesi konumunda. Satın almak için camındaki telefonu arayıp, fiyatı öğrenince hüsran geçirmeyen ise daha görülmedi.

35 numaranın birbirinden tatlı 3 komşusu.

45 numara. Kapı Tokmağı;)

Suyunu koyduğum çaya ne oldu diye merak eden olursa, dükkana geri döndüğümde Mrv'nin kendisini çoktan demlemiş olduğunu sevinçle gördüm ve sıcacık çayımı elime aldım. Ne kadar güneş olursa olsun, her daim esen dükkan kapısının önü çayla başka keyifli oldu. İlgililere duyrulur!

Pancake Aşkına!

2010-04-17T13:48:00.000-07:00

Biliyorum uzun zamandır yazmıyorum ama neden diye kendime sormaya bile zaman bulamıyorum. Acaba yaşamımı sürdürebilmek için yemekten ve çalışmaktan başka hayata dair ne yapıyorum? Ne okumaya ne yazmaya zaman bulamıyorum bu aralar, ne de olsa artık Giyçek var! Bu arada Giyçek'in açıldığından bahsetmiş miydim? Neyse Giyçek bir yana, diğer herşey bu yana...

Çok eskiye dayanmayan arşivimden Korkunç Yenge'min Pancake'i. Haftasonuna keyifle başlamanın yegane sebebi. Üstünde küp tereyağı ve maple syrup. Mickey'i versiyonu da cabası.

Mano Burger

2010-04-15T14:14:00.000-07:00

İş çıkışı arkadaşlar dökülmeye başladı Tünel civarına. Önce stüdyoya çat kapı yapıp bizi mutlu ediyorlar, sonra hep beraber dışarı çıkıp yeni mekanlarda midelerimizi mutlu ediyoruz. Havaların ısınmasıyla da daha fazla misafir bekliyoruz. Bir kere keşfettiğimiz tat hoşumuza giderse, aynı yere tekrar tekrar gidip bilmeyenlere öğretmeyi görev ediniyoruz...

Mano, Tünel meydanında bir burgerci. Dükkan'dan sonra yine trendy görünümlü, alışılagelmiş burger ve patates kızartmalı menüleri olan ama burgerin içine koydukları malzemelerle bana göre yenilikçi olan bir mekan. Mesela, Ottoman Burger içindeki beğendi, hellim peyniri, 2 kat köftesi ve karamelize soğanı ile oldukça başarılı. Patatesler oldukça klasik ama bu beni onları yemekten alıkoyabilen bir özellik değil. Bir şeyler içtikten sonra giderim diye düşünmemeli, kendi yapımları ekmekleri bitince kepenkleri indiriyorlar.

Sokağın Dili

2010-04-02T14:29:00.000-07:00

Fotograf Geçidi : İstanbul 2010 projesi fotoğraf sergilerinden Engin Güneysu'nun SOKAĞIN DİLİ : BİLDİĞİN İSTANBUL isimli çalışması Fototrek sergi salonundaydı. Biliyorum 2 Nisan itibariyle bitti ama yine de Güneysu'nun fotoğraflarına bakmakta fayda var. İstanbul'un nasıl bir renk cümbüşü olduğunu bir kere daha görmek, her köşenin bizim için nasıl sürprizler hazırlayabileceğine şahit olabilmek, çok sevmemize rağmen sevdiğimizi sık sık unuttumuz İstanbul'a Güneysu'nun ışık ve gölge oyunlarıyla bir kere daha hayran kalmak için.

1 Yaşında!

2010-03-21T10:32:00.000-07:00

Dünya tatlısı bişi! Smokini, papyonu, pantalon askıları ve kol düğmeleri ile gördüğüm en tatlı bebeklerden. Uzun zamandır bebeklere hasret bir insan olarak, ilaç gibi geldi bana Ata ve onun 1. yaşgünü partisi. Sürekli fotoğraf çektiğim için sevmeye doyamadım, o ayrı...

Fürreyya

2010-03-15T15:46:00.000-07:00

Küçük işletmeleri severim, spesifik bir işi yapan ya da ürünü satan işletmeleri. Fürreyya Balıkçısı, Serdar-ı Ekrem Sokağının başında her gün önünden geçtiğim ama bir türlü içeriye giremedim miniminnacık bir restoran. Aylar geçmesine rağmen, iki masalı bu şirin restorana gitmek mümkün olmayınca ama bir sürü insandan üstüste methini duyup, bir de mekanın baştan yaratılmasına şahit olunca, 'Hadi gidelim artık!' dedik kızlarla. Daha çalışma saatleri ilan edilmemiş stüdyomuzdan 8'de çıktık, iki adımlık yolu bir çırpıda aştık.

Çok sempatik bir mekan ve çok lezzetli balıklar karşıladı bizi. Kimimiz klasik müzik eşliğinde ameliyata girişti, kimimiz ufak tepecikler oluşturdu tavada mezgitten. Balıkları tanıma sınavından resmen sınıfta kaldık hepimiz. Büyük, beyaz ve kılçıksız balık hayal edenler, mezgit ile baya bi hayal kırıklığına uğradı. Meğer Karadeniz ve Marmara'da yaygın olan mezgit, şubat ve mayıs arasında ürermiş. Boyu 20 ile 40 cm arasında değişirmiş. Bize küçükleri rastladı ama ne yalan söleyeyim, tadı damağımda kaldı.

a. Serdar-ı Ekrem Sokak No.2, Galata
t.0-212-252-4853

Waffle Cracker

2010-03-09T14:42:00.000-08:00

Ona waffle diyip geçmemek lazımmış meğer. İçindeki karamel, kahve-çay bardağının üstüne yerleştirilerek yumuşatılıyor ve sonrasında afiyetle yeniyor. Hollandalı Waffle Cracker oldukça tehlikeli ama inanılmaz da lezzetli. Hatta o kadar lezzetli ki, kendisi benim altına yerleştirdiğim çayımı bitirmemi bekleyemeden bitti gitti... Bundan sonra evde olmasa da dükkanda bulundurmalı, misafirlere ikram edilmeli.

Feriköy Pazarı

2010-03-07T12:03:00.000-08:00

Bugün ikinci el ve el işi ürünlerin satıldığı Feriköy Pazarı'ndaydık. 6 Aralık tarihinden beri her pazar kurulan pazarı, uzun zamandır bende merak ediyordum. Eski fotoğrafların ve madalyaların satıldığını öğrenince de planımızı yaptık, Birge ile buluşmak için sözleştik. Patatesli ve otlu gözlemenin methini duyunca da, karnımız aç yola döküldük. Bomonti Bira Fabrikası ile Fransız Fakirhanesi'nin dibindeki bir otoparkta kurulan pazarı kolayca bulduk. Gerisi tezgah tezgah dolaşmak, bol bol fotoğraf bakmak ve muhabbet.

İnanılmaz soğuğa ve dişimin kovuğuna göre bi şeyler bulamama rağmen güzel bir değişiklik oldu. Ne de olsa, son zamanlarda eskiye bir merak, bir özlem damarlarımda dolaşır oldu. İnsan satın almasa bile, zamanda yolculuğa çıkaran eski saatlere, gözlüklere, akla gelebilecek her türlü objeye ve elbette eski fotoğraflara bakmaktan nasıl keyif almaz? diye düşünmeden edemiyorum. Soğuktan hissetmeyen tozlu ellerimizle gözleme ve sıcak çay keyfini de unutamıyorum. Her pazar olmasa da, ayda bir gidilebilir gibime geliyor, hele hele havalar ısındıktan sonra.

İlk Keşfim... Autographs yazdığına göre, bir imza defteri ya da bir günlük olduğunu düşünüyorum. İncecik sayfaları ve bu sayfaların bazılarında 6 tane taş baskı görüntü mevcut. Kapağına zaten söylenecek söz yok, resmen aşık oldum...

2010-03-06T13:19:00.000-08:00

Planlarım alt üst olsa da, şemsiyesizken yağmur yağsa da, bugünü şanslı günüm ilan ettim. Her şeyi kendi haline bıraktım, hayatı olduğu gibi kabul ettim. Havanın bütün kapalılığına rağmen, İstanbul bir başka renkliydi. Vapurun tadı damağımda, martılara doyamayan gözüm arkada kaldı. Bundan böyle her şey daha güzel olacak gibi...

Kurabiye

2010-02-26T09:18:00.000-08:00

Udi Mehli'nin annesinden leziz mi leziz kurabiyeler.
Yeme de yanında yat cinsinden...

Malum kelime ayan beyan.

İstanbul Kazan

2010-02-19T09:33:00.000-08:00

Baştan sona, sabahtan akşama dolu dolu bir gündü.
Nerden başlasam, nasıl anlatsam dedirten ...

Uzun zamandır planladığımız Eminönü maceramız için bugünü seçtik, eksiklerimizi hepsini tamamlaya karar verdik ama istemek yetmedi, zaman yetmedi, gücümüz yetmedi planlarımızı hayata geçirmeye. Kapalıçarşı'nın ana caddeleri bitti, arka sokaklarına daldık. Dar sokaklardan geçip geniş avlu üstündeki depolarına kadar girdik. El yapımı deri çarıkların imalat yerinde takıldık, çay içtik. Zaten nereye girersek, bi çay içmeden çıkamaz olduk...

İstanbul'un bir diğer ucuna gitme planımız dolayısıyla, koştur koştur Mercan'dan aşağı indik, hiç acelemiz yokmuş gibi arabayı kaybettik. Sonra gerisin geriye tırmandık... Otoparkı bulduğumuzda yaşadığımız şok, doğru yolu bulamamamızın yorgunluğunu unutturdu. Otopark girişindeki asfalt yenileme çalışması dolayısıyla, otoparkta resmen mahsur kaldık. İnsan trafikte kalınca ve saatli bi randevusu olunca bir başka gerilir ya, bende randevu yeri Beylikdüzü, randevu saati 15 dk. sonra olunca baya bi gerildim, apartmandan bozma otoparkı resmen ayağı kaldırdım. En son '..bayanın acelesi varmış!', '..bayanın toplantısı varmış..' çığlıkları arasında kızgın asfalt üstünde buldum kendimi. Büyük ihtimal hiç bi plan program yapmaya gerek duymadan öğlen vakti bir sürü insanın parka sıkışmasına neden olan belediyeye de ve bu konuda müşterilerini bilgilendirmeyen park görevlilerine de acayip sinirlendim. Gerçekten acil bir durum olsaydı diye düşünmekten kendimi alıkoyamadım...

Sonuçta Beylikdüzü'ne ulaşıldı, törene katılındı, toplantı yapıldı ve trafiğin başla saatine 3 kala yola çıkıldı tekrardan.

Bu sefer istikamet Galata oldu. Yine arayı çok açtığımız kızlarla buluşacak olmanın heyecanı ve keyfi sardı beni. Günün gerisi muhabbet, gerisi eğlence. Ada'da fajita, Jadore'da profiterollü pasta paylaşıldı. Muhabbete doyulamadan, geceye doyulamadan dağılma vakti geldi. Ben bu nadir ve kısa görüşmelerden hiç bir şey anlayamaz oldum. Bize beraber eğlenebileceğimiz orjinal atraksiyonlar lazım.

Nam-ı Diğer Aşk

2010-02-11T08:01:00.000-08:00

Sumed acayip ısrar etti; mailler, smsler yağdırdı Müzede Aile Gününe gidelim diye. 28 Şubat'a kadar devam edecek Nam-ı Diğer Aşk'ı görmek adına bizde gitmeye niyetlendik bir gece önce ama aynı günün sabahı Fromotto'ya bu organizasyonun fotoğraflarını çekme teklifi geldi, işin rengi tamamen değişti. SU için tekrar fotoğraf çekimi yapmak çok keyifliydi.

Nam-ı Diğer Aşk, iki şehir, İstanbul ve Venedik arasındaki yakın diplomatik, askeri, ticari ve sanatsal ilişkileri, karşılıklı etkileşim ve iç içe geçmişliği bize birbirinden güzel tablolar, halılar, sikkeler, kaftanlar ama bence en özel ve güzeli kumaşlar ile anlatıyor. Serginin adında yer alan “Nam-ı Diğer Aşk” ifadesi ise, iki kent arasında yüzyıllardır süregelen ilişkinin, bir yönüyle aşkı anımsattığından geliyor.

Müzede Aile Gününün ilki, Dali sergisi sırasında 2008 yılında yapılmıştı. Nam-ı Diğer Aşk ise, ikincisi olarak gerçekleştirildi. Atlı Köşk'te yapılan birbirinden güzel sergileri gezmek bir yana, bu organizasyon okulumuzdan uzak kaldığımız bir dönemde tanıdık yüzleri görmek, sohbet etmek, herkesin neler peşinde koştuğunu öğrenmek için çok hoş bir organizasyon. Yani sergi bahane, muhabbet şahane. Zeytinli kağıt ise cabası...